YARIŞMAMIZIN 1.Sİ

Yolları bitiremedik Çanakkale’ye giderken. Yüreğimizdeki çarpıntı, bu heyecan otobüsten indiğimizde daha bir şekil aldı ÇANAKKALE topraklarına adım attığımızda.

Bugün tarihe yol alacaktık. Şanlı bir tarihe. Bir ulusun değil bin ulusun konuştuğu kutlu bir tarihe.

Çanakkale’de bir Çanakkale sevdalısı, şehitlerimizin emekçisi ve bekçisi bir gönül insanı bekliyordu bizi. Değerli ağabeyim, değerli büyüğüm Günay Yıldız. Onun mihmandarlığında ve onun gönül titremelerinde Gelibolu yarımadasının tüm güzelliklerini, bunun yanında Çanakkale savaşının tüm izlerini tüm gerçeklerini gördük. Adım attığımız her yerin bir toprak parçasından ziyade, şehit kanıyla yıkanmış kutlu bir miras olduğuna inandık. O gün top seslerini duyduk. Mermi seslerini hem de.

Çanakkale’nin Çanakkale’den ibaret olmadığını, Çanakkale’nin bayrak olduğunu namus olduğunu, sevda olduğunu aşk iklimi olduğunu Çanakkale’de öğrendik. Şehit dedelerimizin nasıl bir sevdaya tutulduklarını, sevda karşısında ölümün bir hiç olduğunu hissettik.

Çanakkale… Geç doğduğuma inanıyorum. Çok geç doğduğuma. Ben de senin sevdanda ben de senin ateşinde yansaydım.  Bir nefer olup senin için ben de kuşansaydım. Arıburnu’nda Conbayırı’nda ,Anafartalar’da ben olsaydım. Seyit’e yoldaş ,Niğdeli Aliye kardeş olsaydım.

Bu duygu ve düşüncelerle beni daha bir Çanakkale sevdalısı eyleyen siz site yönetimine, Erhan Karakaya Ağabeyime, özellikle Çanakkale mihmandarımız Günay Yıldız ağabeyime ve emeği geçen herkese teşekkürü borç bilirim

                                                                     İlknur ŞAŞMA

                                                                     Karaman