Bütün kahraman dedelerime;

         Seni hissetmek,anlamak senin beni duyabilmen için buradan Çanakkale Boğazı’ndan yazıyorum. Bir destanı suya silinmeden yazdığınız denize bakarak yazıyorum.

         Bir zamanlar kara bulanmış bu denizi,benim mavi görmem için on beş yaşındayken şehit olduğun yerden yazıyorum.

         Sözcüklerimle sana dokunarak elini öpmek, ellerimle yırtılmış postallarını dikmek, gözyaşımla ve duamla ruhunu okşamak istiyorum. Biliyor musun? Senin mezarlığındayken bir şey fark ettim. Sen sadece benim dedem değildin. Çünkü; ana sadece ben dua etmiyordum ki, seninle ve arkadaşlarınla sadece ben gurur duymuyordum ki… herkes ama herkes bütün şehitlere dua ediyor. Şu anda burada öyle bir tablo var ki. Türkü de, Anzağı da, Rusu da, İngilizi de herkes içten yanıyor. Burada hiç kimse sahipsiz değil. Bak sana ne diyeceğim. Şuanda bir Türk Şehidinin başında kim var biliyor musun? Bir Anzak yakını.bu öyle bir duygu ki yüreğimi mutlulukla dağlıyor. Kendi yakınıymış gibi sarılıyor mezar taşına. Allah’ım diyorum kendi kendime, ‘’ Bu nasıl bir şeydir böyle? ‘’ Sizleri bütün dünyaya anlatan da buydu galiba.

       Dedem! Sizler o zaman neler yaptınız böyle? Tarihe adınızı kanla yazdırdınız. Silinmeyecek izi asla. Sana anlatacak o kadar çok şeyim var ki, senin ve sizin güzelliğinize erişecek, sizin kahramanlığınıza yakışacak hiç bir şey bulamıyorum. Sizleri hissetmek öyle bir şey ki buraya gelir gelmez tarifsiz duygular içerisinde kalıyorum. Elinizdeki imkansızlığa karşı inançlarınızla yoktan var ederek kazandığınız burası hep sizinle var olacaktır.

      Biz gençler çok iyi biliyoruz ki; 

      Sen ve arkadaşlarının o zamanlar silah tutan elleriniz şimdi biz kalem tutalım diye şehit oldular.

Siz ; kan yerine çiçek koklamamız için şehit oldunuz

Siz ; bizler yaşarken ölmeyelim diye şehit oldunuz.

Siz ; Boğaz ‘ı masmavi görebilmemiz için şehit oldunuz.

Siz ; vatanımızaz sahip çıkalın diye şehit oldunuz. 

      Hem de bütün dünyaya ders vererek. Kahraman dedem biliyor musun ? Uğruna on beş yaşındayken şehit olduğunuz bu topraklar sizlerin kahramanlığınızla yaşıyor. Bu şehir sizle anılıyor. Koca tarih, bir asır devirerek denizde şaha kalkarak ‘’ Çanakkale Geçilmez!’’ diyor.

Artık bu topraklar kan kabullenmiyor. Aksine çiçekler koparmaya kıyamayacak kadar güzel açarak. ‘’ Dur Yolcu! Bilmeden gelip bastığın bu topraklar bir devrin battığı yerdir eğilde kulak ver, bu sessiz yığın bir vatan kalbinin attığı yerdir.’’ etrafına kan kokusu yerine en güzel kokuları saçıyor. Sizlerin o tertemiz yürekleriniz, gencecik bedenleriniz işte böyle yaşıyor kalplerimizde.

     Siz, ülkenin kaderini değiştirenlersiniz. Tarih, biz ve bizden sonrakiler sizleri hiçbir zaman unutmayacaktır. Bu vatan; havasıyla, suyuyla,toprağıyla,güneşiyle ve ayıyla hepinize minnettar kalacaktır.

    Bizler tarih boyunca destanlar yazmış bir milletiz. Siz destan yazan kahramanların evlatlarıyız. Mekanınız cennet olsun

   Biz gençler yine çok iyi biliyoruz ki;

   Yıl 19 Şubat 1915 ‘’ Çanakkale Geçilmedi, Geçilmez.’’

   Yıl 18 Mart  1915 ‘’ Çanakkale Geçilmedi,Geçilmez.’’

   Yıl 18 Mart  2008 ‘’ Çanakkale Geçilmedi, Geçilmez.’’

   Duygu KONÇİ

   İHKİB Hazır Giyim Meslek Lisesi

Kağıthane -İSTANBUL

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ