ABDULLAH OĞLU ÇOBAN ALİ'YE 

        Dedeciğim ,

        Çanakkale'ye , zafere gittiğin o ilk günü hatırlıyorum.  Ben o zamanlar dört beş yaşlarındaydım. Dedesine çok düşkün biri olarak gitmene çok üzülmüş, ağlamıştım. O zamanlar beni teselli edecek kimse olmadı. Çünkü kimsenin böyle bir şeye zamanı yoktu.Daha askerler için yiyecek,giyecek hazırlanacaktı.

   Ben o günlerimi , hep annemin sırtında geçirdim.Kızgın güneşin altında beni sırtına bağlar , karşı köye geçer, orada askerler için tarladan buğday toplar ve güneş batmadan köye geri dönerdi.Sonra o buğdayları diğer kadınlar ekmek yapıp askerlere götürürlerdi.Lakin , zavallı anneciğimin zayıf vücudu bir gün tüm bunlara dayanamayıp, yenik düştü.

   Anneciğim öldüğünde sekiz yaşındaydım.Nedense hiç ağlamamıştım.Cenazenin kaldırılışını, gömülüğünü, acele acele okunan duaları büyük bir sessizlik içinde izliyordum.Çünkü annemin artık cennette olduğunu , orada daha mutlu olacağını biliyordum.Bu yüzden hiç üzülmedim, yas tutmadım.İçimde sadece annemi bir daha göremeyecek oluşumun bıraktığı buruk bir hüzün vardı.

   Aradan üç yıl geçti.Siz ille de "Çanakkale geçilmez!" diyor, işgalcilere gününü gösteriyormuşsunuz.Fakat biz senden haber alamıyor, şehit olup olmadığını bile bilmiyorduk.Bu duruma daha fazla dayanamayan anneannem çok geçmeden yataklara düştü."Çoban Ali, Çoban Ali" diyor da başka bir şey demiyordu.Durumu oldukça kötüydü.

   Günlerden bir gün şehitlerin arasında olduğun haberi geldi.Anneannem işte o zaman gülümsedi ve kollarımızın arasında can verdi.

   Annem ve dedemin aksine anneannemin ölümü beni derinden sarstı?.Artık bu dünyada kimsem kalmamıştı.Ve işte o zaman yaşım daha 14 olmasına rağmen ülkemi savunmaya, asker olmaya karar verdim.Bu hayatımda verilmiş en doğru kararlardan biriydi.

   Önceleri yaşım dolayısıyla beni orduya almadılar.Ama inat edip , orda kalmaya başlayınca başka çareleri kalmadı.Dediklerini harfiyen yerine getiriyor, bir dediklerini iki etmiyordum.

   Aradan yıllar geçti.Birçok ilde zaferler kazandık.Çeşitli isyanları bastırdık.Bu arada ulu önderimiz Mustafa Kemal Atatürk'ü tanıma fırsatını yakaladım.

   Sonunda işgalciler ülkemizden çekildiler ve yeni Türkiye Cumhuriyeti'nin sınırları belirlendi.

   Ben ve asker arkadarlarım Türkiye'nin çeşitli yerlerine dağıldık.Evlendik, çoluk çocuğa karıştık.şimdi çocuklarıma seni ve Çanakkale destanını anlatıyorum.Böylece sen ve arkadaşların yaşayan bir destan olacaksınız.

   Mutluyuz, çünkü amacımıza ulaşıp, rahata ermiştik.Ama daha Türkiye'nin gelişmesi için yapılacak çok şey vardı.Bunun için ömrümüzün sonuna kadar çalışıp çabalayacağız.Ve bunu çocuklarımıza benimseteceğiz.

   Bir gün sana bu mektubu yazmaya karar verdim.E onca yıldır bizden haber alamıyor, nasıl olduğumuzu bile bilmiyordun.Bu mektubu bitirdikten sonra , Çanakkale'deki kabrini ziyaret edip, mektubu oraya bizzat kendi ellerimle bırakacağım.Bu mektubu ölmüş birine değil, vatanı uğruna şehit olmuş birine yazmış olmanın bilincinde, bu yüzden emeklerimin boşa gitmemiş olmasının mutluluğu içerisindeyim.Çünkü biliyorum ve inanıyorum ki; 
 

                                                 ŞEHİTLER ÖLMEZZZ!!!!!!...

Zeynep Betül AKYILDIZ

Rasathane İlköğretim Okulu
 

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ