Dedem bilmem sana nasıl hitap etsem ne söylesem. Ne söylersem söyleyeyim yine de sana  layık göremiyorum sözcüklerimi. Ben yine de sana olan hislerimi, özlemimi ve minnettarlığımı söyleyeyim. Bilmiyorum gençliğinde nasıl biriydin. Ne hayallerin vardı gerçekleştiremediğin. Bu vatanı bizlere bırakmak için nelerden vazgeçtin? Acaba biz bugün bu yaptıklarının kıymetini biliyor muyuz?

        Bilmem ne yaşadın. Çanakkale’ de ne hissettin. Anafartalar da ne zorluklar çektin. O siperleri ve tabyaları yaparken her çivisinde alın terin ve her metre karesinde ne kanlar döktün? O yokluk yıllarından günde bir öğün yemek veya hiç yemeden nasıl yaşıyordun acaba? Ayağında ayakkabın yoktu çaput sarardın ayağına ayakkabı yerine. Elbisen yoktu üşüyordun. Sıkacak tek bir kurşunun bile yoktu ama süngün vardı ya o sana yeterdi değil mi dedem. Çanakkale’de yazdığın zaferle gurur duyuyorum. Dünya’ya bir avuç imanlı insanın neler yapabileceğini gösterdiniz.

       Contbayırı’ nda düşman cephesiyle aranızda sadece 8 metre vardı. 3 dakika da bir insan şehit oluyordu. Fakat kimse korkmuyordu bundan çünkü; vatanımızı kaybedersek daha kaybedecek bir şeyimiz yoktu. Vatan ve millet aşkıyla savaşıp dosta düşmana gücümüzü gösterdiniz. Seni anlatmakta kelimelerim ve sözcüklerim aciz kalır. Seni ve senin gibileri yazıyla anlatmaya ne benim gücüm nede Mehmet Akif’ lerin gücü yeter. Seni anlatmak isterken kelimeler boğazımda düğümleniyor. Ellerim yazmaya gitmiyor. Biliyorum ki yazdıklarım ve yazacaklarım senin bir zerreni anlatmakta bile hiç kalır.

         Helal et dedem ödeyemediğimiz ve hiçbir zaman ödeyemeyeceğimiz hakkını. Helal et.

    Erkan  ULUTAŞ

                               Kubilay Lisesi/Malatya            

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ