Sevgili dedeciğim,

            Okuduğum kitaplar, Çanakkale'ye yapılan geziler, dinlediğim öyküler… Okyanusları çalkalayan rüzgarın gücü gibi bir güçle sürüklüyor beni yazmaya. Çanakkale Zaferi'ne, sana ve seninle birlikte savaşanlara karşı hissettiklerimden biraz bahsetmek istiyorum.

             1915 yılına yürüyorum şimdi. Sabahın erken saatleri… Gece boyu gözünü kırpmamış halk… Düşmanla göğüs göğse ön saftaki erler doğan güne karşı, kimi  Kur 'an okuyor, kimi Kelime-i Şahadet  getiriyor. Babaannem kapıda postacının gelmesini bekliyor. Postacının elinde kıpkırmızı bir mektup var. Babaannem öylece yere yığılıp kalıyor.

             Dede, sen şehit düşmüşsün. Babam daha doğmadan şehit oğlu, biz de şehit torunları olmuşuz. Şimdi şehit düştüğün Kanlı Sırt, tüm şehitlerin ağzından çağırıyor bizi. Kalplerimiz bütünüyle koşup gelmeye razı. Tekrardan savaşmaya, sizler gibi şehit düşmeye öylesine tutkun ki!

             Babaannem babamı, halamın kucağına bırakıyor. Hiç tereddüt etmeden yükleniyor sırtına ne bulmuşsa. Akif' in coşturduğu halkla beraber, erlere yardıma koşuyor durmaksızın. Senin gibi vatanı için savaşacak olanlara yardım ediyor tüm kalbiyle. Halkın ondan umut vaat ettiğini anlayan asker, uykudan uyanırmışçasına cesaret silahlarını kuşanıyor, iman gücüyle dolduruyor içlerini. Düşmanın üstüne yürüyor. Seyit Onbaşı vinç arızalandığı için iki yüz yetmiş altı kiloluk top mermilerini üç kez kendisinden güçlü inancıyla taşıyor ve elleriyle namluya yerleştiriyor.

             Çanakkale Savaşı'ndaki üç yüz binden fazla askeri tedavi eden atmış tane doktoru düşünüyorum şimdi. " Bu kadar az doktora, az cephaneye karşılık nasıl olur da kazanabilirler " diye afallayan düşmana karşı dikiliyor Türk kahramanları yurdun her bir yanında. Bayrağımız gökyüzünde özgürce dalgalanırken, bin defa şükrediyor Türk insanı beraberliğine. Bin defa düşse de senin toprağına babaannemin gözyaşları, bin defa yüreği parçalansa da düşündükçe seni, tarihin en kanlı zaferinde şehit verdiğini hatırlıyor ve parlıyor gözleri.

             Bizim yaşlarımızdaki gençlerle omuz omuza savaştığın Çanakkale' deki o birliği, o inancı bu dünya öylesine çok özleyecek ki! Çanakkale'ye her gidişimizde havaya karışan o zafer kokusu, toprağın sıcaklığı bizim vazgeçilmezimiz olacak. Şehitlikleri her ziyaretimizde, dinlediğimiz her şehidin öyküsünde daha fazla bağlanacağız bu toprağa. Bu vatanın bedelini kanlarınızla ödediğinizi asla unutmayacağız. Dilimizde Çanakkale Türküsü, damarlarımızda Türk kanı, içimizde bu beraberlik duygusu olduğu sürece bu toprağa el sürmeye kim cesaret edebilir ki?

Kübra Afra AKDOĞAN

Özel İstanbul Fen Lisesi

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ