Yılların Eskitemediği Bir Askere (dedeme), 
 

     Dün gece rüyamda gene sen vardın. Hep aynı muzaffer bakışın, nur yüzlü çehrende hep aynı huzurlu gülüşünle. Elinde bir tüfek, ayağında bir çarık yılların tecrübeli askeri. Ama bu sefer çok farklıydı; konuştun benimle. Beni tanıdın, bense ellerine sarıldım, onlarca namerdi öldürmüş o mübarek ellerini defalarca öptüm.”Kalk” dedin bana; yüzüme dikkatlice baktın, ellerimi tuttun:”Güzel torunum büyümüşsün, rahat mısın vatanında? Peki ya annen, o nasıl? Onu en son gördüğümde çocuktu ama şimdi bıraktığım halinde bir kızı var.” dedin. Bana namerde boyun eğmemi, atalarımın izinden gitmem gerektiğini söyledin. Ve hep aynı kâbus dolu son; serseri bir kurşun seni kahpece sırtından vurdu. Öylece yere yığıldın. Ama başın hala dikti. Bana son bir söz fısıldadın:”Yurdunu hep sev, ne olursa olsun vatanına ihanet etme ve beni asla utandırma!” dedin ve huzur içinde Yüce Yaratıcı’ ya doğru yol aldın. Gözlerin arkada kalmamıştı. Dudaklarında kendinden emin bir gülümseme vardı. Sonra sarsılarak uyandım. Gözümü her kapattığımda hayalime gülen gözlerin geliyordu. Artık sen bir şehittin, bense şehit torunu. Seninle gurur duyuyorum dede. Çünkü sen Çanakkale’nin binlerce savunucusundan, adı tarihe altın harflerle yazılmış binlerce kahraman askerden birisin.

     Bir destandı Çanakkale. Düşman askerinin alamadığı çelik zırhlı bir kaleydi adeta. Çünkü sizler orada çelikten zırh yerine bedenlerinizle etten bir duvar örmüştünüz Çanakkale’ye. Tüm yokluğa imkânsızlığa rağmen Çanakkale geçilememişti. Belki elinizde son model uçaklar, en iyi silahlar yoktu ama mangal gibi yüreğiniz, kırılmaz bir cesaretiniz vardı. Her şeyden çok sevdiğiniz vatanınız elden giderken boş duramazdınız. Bu toprakları düşman çizmelerine ezdirmemek, ay yıldızlı bayrağı göklerden ayırmamak için canla başla savaşıyordunuz. Yaptığınız kahramanlıklar dilden dile dolaşıyor, mertlikleriniz düşmanların bile gönüllerini fethediyordu.

     İmkânsızı başarmak… Bunu yapmıştınız siz. Düşman filoları Marmara’ya dayandığında süngünüzle, dipçiğinizle, kanınızla, canınızla çarpıştınız. Aylarca süren çetin muharebelerden sonra kazanan taraf siz oldunuz. Haklı zaferiniz tüm dünyayı dize getirdi. Herkes size hayrandı. Adınıza “Bedr’in arslanları ancak bu kadar şanlı idi.” Diyerek şiirler, şarkılar bile yazıldı. Sizlerin sayesinde dede yurdumuzu sömürmek isteyen düşman kuvvetleri ancak uzaktan bakmakla yetindi bu cennet köşesi vatana. Sayenizde dede Çanakkale geçilemedi.

     Bir kanınızla, canınızla kurtardığınız o kutsal yere, Çanakkale’ye geleceğim ve sana aynen şunları söyleyeceğim:

     “Ben geldim dede, senin torunun. Bu vatanın yetiştirdiği torunun. Sana geldim dede. Sen rahat uyu, bu vatan sahipsiz kalmadı. Senin ve silah arkadaşlarının ecdatları bir cennet olan vatanımızı layıkıyla koruyorlar. Biliyor musun, boşuna ölmedin. Annemde kalan emanetlerin artık bende. Kur’anın ve hançerin ikisine de gözüm gibi bakacağım. Sayende dede ikimizde bu yurtta huzur içinde yaşıyoruz. Bu topraklar Çanakkale’nin muhafızları sayesinde bir vatan ve sadece Türklere ait. Seni hiç tanımadım ama inan tüm kalbimle seviyorum ve seninle gurur duyuyorum. Çünkü ben bir şehit torunuyum. Büyüyünce benimde senin gibi alnım ak başım dik olacak. Belki elimde tüfek, ayağımda çarıkla savaşamayacağım ama ilim ve irfan yolunda bende senin gibi muzaffer bir asker olacağım. Kalemin kılıçtan keskin olduğu bu dönemde ben de bir kalem olacağım dede. Merak etme ecdadın iş başında. Sen yerinde huzur içinde uyu, artık görevi ben devraldım.” Diyeceğim ve evimizin bahçesinden topladığım gülleri mektubumla birlikte mezarına koyacağım.

     Nur içinde yat dedeciğim. 
 

     Seni hiç tanımamış ama çok seven torunun.

Fatma YETİŞİR

TOBB Osmaniye Fen Lisesi

OSMANİYE

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ