Köyünün serin esen rüzgarında toprağını ekip biçerken kimse bilmezmiş yiğitliğini! Selam verip geçenler, yavrun gibi baktığın kuzuların, yalnızlığında dost olduğun serçelerin, kimse ama kimse bilmezmiş yiğitliğini senin. İçindeki sevginin sadece doğa için değil, vatanın için olduğunu anlayamazmış kimseler.

      Gittiğin gün, gittiğiniz gün; solmuş çiçekler, hava yağmurluymuş, rüzgar susmuş. Serçelerin, her gün verdiğin ıslak ekmekleri yememişler. Sanki seni son defa görecek gibiymiş gözleri ellerinde büyüyen kuzularının. Ama sen, sen onların aksine gülümsüyormuşsun dede. Komşu evlerden, komşu köylerden gelen yiyecekleri, giyecekleri koyarken çuvallara, sen heyecanlıymışsın. Veda vakti geldiğinde ağlamamışsın dede, gözlerin dolmamış. Umut sizde deyip küçücük çocuklara bırakmışsın emektar tarlanı. Sormadılar mı sana dede, nereye gidiyorsun diye? Ne cevap verdin onlara, nasıl anlattın aşık olduğun vatanının halini?

      Gazi, şehit haberleriyle çalkalanan köyünden senin de haberinin geleceğini bilirken ayrılmak yakmadı mı içini? Anneme, beni büyütürken senin tarlana nasıl baktığını anladığım anneme, ne dedin giderken dede?

      Mektupların gelmiş arkandan dedeciğim. Kimi kolundan, kimi bacağından, kimi gözünden olmuş can arkadaşların getirmişler mektuplarını. Vurulup düştüğün yerden kaldırırlarken seni, içleri titremiş dede. Kalbinin üstünden çıkan mektupların kan içinde kalmış. Vatanımız için döktüğün kan buymuş işte! Hâlâ saklıyoruz hatıralarını, soran olursa bu vatanın nasıl kurtulduğunu anlatmak için, nasıl yetişmemiz gerektiğini anlamaları için.

      Seni hiç görmedim dede! Ama bana verdiğin değeri, beni nasıl sevdiğini anlatıyor bana vatanın için verdiğin can. Sen benim, bizim dedemizsin! Sınıfımızda her gün bizi izleyen Ata’mızın, vatanımızın ölmeyen askerlerisiniz siz. Her an toprağın altından kalkmaya hazır bekleyen nöbetçilerimizsiniz.

      Sizi kitaplarımızda okuyoruz şimdi dede. İnanması güç bir tarih okuyoruz şimdi. Sezmesi zor, anlaması imkansız gibi… Derslere sığmayan, dinlerken tüylerimizin ürperdiği, gözlerimizin faltaşı gibi açıldığı, öğretmenimizi sorulara boğduğumuz bir tarih okuyoruz. Sizi yaşıyoruz dede, yaşatıyoruz. Ölmez derler ya şehitler hani, hani her gece bakıyorsun ya sararmış fotoğrafının ardından asil selamınla bana!Ölmemişsiniz dede. Ölmezsiniz bizler oldukça da!

      Bak geldik yanınıza işte! ”Dur yolcu!” yazısının masmavi denizle birleşip sizi yaşattığı şehre geldik yine! Bastığımız her yerde sizin olduğunuzu hatırlatan bu şehirde adımlarım yavaşlıyor dede. Ellerimde senin şehrinden topladığım çiçekler var ve dilimde söyledikçe onurlandığım o söz: ”Geçemediler Çanakkale’yi, geçemeyecekler!”

Güleycan AKGÖZ

Anadolu Öğretmen Lisesi

Bergama-İZMİR
 
 

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ