Sevgili Dedeciğim,

      Dedemden dinledim seni. Biraz özlem biraz hayranlık; ama en çok da gurur duyduğu babasıydın onun. Dedem pek oturamamış kucağına; çünkü bebekmiş gittiğinde cepheye. Senin dillere destanmış yiğitliğin. Hiç tereddüt etmemişsin bu topraklar uğruna giderken savaşa.

      Dedeciğim, neden topraklar için kavga eder insanlar? Her insan bir toprakta doğmaz mı? Doğduklarından başkalarına niye göz dikerler? Anneleri öğretmemiş mi komşunun bahçesindeki erik koparılmaz diye? Neden gelmişlerdi? Ne işleri vardı vatanımızda. Mutlaka onların da bırakıp geldikleri oğulları, kızları vardı evlerinde. Zor olmuştur anlatmak gidişlerini ve ne işi olduğunu başkasının topraklarında. Ayrılık da zor olmuştur mutlaka. Değer mi diye de düşünmüştür. Senin gibi haklı değil davasında. İnanmıyor üstelik senin gibi bu davaya. Sen ise biliyorsun bu vatan senin ve çocuklarının olmalı! Gerekirse uğruna şehit olunmalı!

      Dedeciğim, sana bu satırları yazarken, artık daha çok bağlıyım bu topraklara. Sana söz, sahip çıkacağız mirasına!

      Ne mutlu Türk’üm diyene! 
 

     Doğa Can SAYILKAN

                                     Ekin Koleji 5/A

                              Seyrek-Menemen- İzmir 

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ