Benim Bir Tanecik Kahraman Dedeciğime,  
 

       Belki seni şu ana kadar hiç göremedim. Belki senin kucağına oturup anlattığın masalları dinleyemedim. Belki vatanımızı insafsız düşmanlardan korumak için silah tutmuş o mübarek ellerini alnıma koyup bir kerecik olsun öpemedim. Belki diğer çocukları zaman zaman dedeleriyle görüp, onlara imrendim, hatta ne yalan söyleyeyim kıskandım bile bazen… Belki anneme gidip: “Benim dedem niye yok?” diye defalarca sordum. Benim kahraman dedeciğim, benim ölümsüz dedeciğim, seni o kadar çok seviyorum ki anlatamam!

         Seni sadece annemin ve anneannemin bana anlattığı kadar tanıyorum, ama olsun! İnan ki ne zaman konu senden açılsa odama gidip gizlice ağlıyorum. Bunlar her bir damlası hem mutluluk hem de hüzünden oluşan gözyaşları… Kimi arkadaşlarım bana inanmıyor. “Bu nasıl olabilir ki?” diye soruyorlar, “Bir insan nasıl aynı anda hem mutluluk hem de hüzün gözyaşları dökebilir?” Aslında bir bakıma da haklılar. Böyle duyguları sadece başından geçen kişi bilir, gerisi ne kadar istese de hiçbir zaman anlamaz, anlayamaz… Bir taraftan seni ve sayısını bizim bile henüz tam olarak bilemediğimiz binlerce şehit Mehmetçik’i düşünüyorum ve çok üzülüyorum. Diğer taraftan da kendimle, seninle, Mehmetçik’le, kısacası milletimle çok gurur duyuyorum. Akıllara durgunluk veren bir kahramanlık destanı yazdık tarihe sizin sayenizde, düşmana günlerini gösterdik en sonunda! Bundan dolayı çok seviniyorum ve bugün bana milliyetim sorulduğumda “Türk’üm!” demekten çok gurur duyuyorum.

         Benim bir tanecik kahraman dedeciğim, çok şükür hayatım boyunca hiçbir zaman bir savaşa tanıklık etmedim ama emin ol ki, seni her düşündüğümde aklıma hep aynı savaş manzarası geliyor: etraf kan gölü, arkadaşların ve sen canınızı dişinize takarak, dünyadaki en değerli varlığınız olan vatanınızı, yurdunuzu, yuvanızı, öz toprağınızı korumak için adi düşmanla savaşıyorsunuz… Bu savaş aslında hiç adil değil! Düşmanla eşit şartlarda savaşmıyorsunuz bile! Onlar sizden teknolojik bakımdan o kadar güçlü ki… Türlü türlü toplar yağdırıyorlar üzerinize, siz ise çoğunu kendiniz yaptığınız, onların sahip olduklarının yanında bir hiç olan mermiler… Onlar hem kaç kişi gelmişler, kaç ülkeyle ortak menfaatleri olmuş ki ülkemiz üzerinde, beraber iş birliği yapmayı kabul etmişler? Biz yine “Türk’ün Türk’ten başka gerçek dostu yoktur!” düşüncesine kalmışız maalesef… Etraf kıyameti andırıyor… Yerde sayısızca Mehmetçik acılar içinde kıvranak yatıyor… Düşman acımasızca saldırmaya devam ediyor durmaksızın… Tıpkı Mehmet Akif’in de ulusal marşımızda Türk’ün hislerine tercüman olduğu gibi, düşman resmen bir canavar! İnsanlıktan çıkmış artık… Bu bir insan olamaz! O kadar cani ki!... Gözünü tamamen hırs bürümüş. Bir taraftan da “Biz Avrupalıyız.” diye övünüp duruyorlar! Ah ah, benim güzel dedeciğim, daha neler neler, senin bizzat içinde bulunduğun savaşta kim bilir daha neler neler oldu?

      O günün şartlarında, yokluk içinde milletle el ele zoru başarmak ancak sizin gibi yiğit askerlere nasip olabilirdi. Dedeciğim, sizler gurur duyulacak yüce insanlarsınız. Kahramansınız, cesursunuz. Bu vatan için canınızı ortaya koyarsınız. Zaten öyle olmadı mı dedeciğim? Silah arkadaşların senin kucağında ölmedi mi? Siz Çanakkale’de destan yazdınız, “destan”! Ve bu nesiller boyu hep anlatıldı. Sizler hiçbir zaman ölmediniz, şehitler ölmez! Bu güzel vatan düşman ne türlü hileler yaparsa yapsın, asla bölünemez! Siz her zaman kalbimizdesiniz dedeciğim! 

       Bugün eğer huzurla evlerimizde oturabiliyorsak, sokaklarda rahatça yürüyebiliyorsak, gururla söylediğimiz bir ulusal marşımız, önünden saygıyla geçtiğimiz bir al bayrağımız varsa, dünyadaki uygar medeniyetlerin arasında biz de gösteriliyorsak, dillere destan olan zaferlerimizden yabancı ülkelerdeki okullarda da söz ediliyorsa, haklarımızı adalet gece gündüz koruyup kolluyorsa, bunların hepsi sizin sayenizde oluyor benim güzel dedeciğim, hepsi senin silah arkadaşların olan kahraman Mehmetçik’in sayesinde!….

      Seni ve arkadaşlarını her zaman dualarımla anıyorum. Sadece ben değil, bütün Türk milleti sizi her zaman saygıyla ve rahmetle anıyor, bundan hiç şüphen olmasın!... Gözünüz hiçbir zaman arkada kalmasın, rahat uyuyun dedeciğim! Bize türlü mücadeleler sonucu bıraktığınız güzel vatanımız için size her zaman minnettarız! Türk istiklalini ve Türk Cumhuriyeti’ni canımız pahasına da olsa her zaman koruyup kollayacağımıza dair sizlere söz veriyoruz! Bu güzel vatan size minnettar!  
 

Nurçin Elif ZEYBEK

Hüseyin Avni Sözen Anadolu Lisesi

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ