Yüce Rab’in gül cemaliyle ödüllendirilmiş dedeciğim,

    Bir gün bir yağmur damlası düşüyor gökten bütün güzelliği ile. Işıl ışıl damlalar, pırıl pırıl yerler… Birden bir bomba patlıyor, dalgalar yükseliyor denizlerden. Derken bir bomba daha. Pırıl pırıl olan yerler kanla doluyor, dereler kan ağlıyor. Bütün zarafetiyle şehitler yükseliyor arşa. Evet, işte. İşte gördüm seni. Yabancı bir asker arkandan sessizce sana yaklaşıyor ve mübarek vücuduna batırıyor süngüyü. Yavaş yavaş yere düşüyor vücudun, ruhun ise arşa yükseliyor. Yerde sen, üzerinde bir Türk bayrağı.

    Ninem anlatıyordu geçen gün bize. O gün kapıya bir abi gelmiş, asker abi. Çok gençmiş daha. İlk bakışta ne olduğunu anlamayan ninem zarfı görünce başını öne eğmiş hemen. Evet, senin haberinmiş zarftaki mektup. Ninem orada hıçkırarak ve metanetini kaybetmeden:”Vatan sağ olsun!”demiş. Babamın yaşı küçük olduğu için olanlardan habersiz pencere önünde hep seni bekler olmuş. 
 

   Gök kubbeden ruhlara yağan kar üşüyordu,  
   Bir nefer cenge girip öbürü düşüyordu. 
   Can, canana varınca mekânı aşıyordu.

   Çanakkale bizlere moral olsun, hız olsun,  
   Yolumuzla kesişen uçurumlar düz olsun,  
  Hakk’a giden adımlar yarınlara iz olsun. 
 

    Sen vücudunu bizim için, vatanın için siper ettin düşmanlara. Köyde asker kalmayınca “Şimdi sıra bende. Dönmezsem hakkınızı helal edin.” Deyip gitmişsin buradan. Vatanın için ayrılmadın mı memleketinden? Yar demedin, çocuk demedin. Bir tek vatan dedin ve gittin.

    Sen olmasan, siz olmasanız ne olurdu bizim halimiz? Neresi olurdu memleketimiz?

    Geçen sene geldim yanına, Çanakkale’ye. Vatanımızın bir parçasını bile düşmana bırakmayacağımızı kanıtladığımız, tarihimizin en şanlı zaferlerinden birini kazandığımız ve binlerce şehit verdiğimiz yer. Çanakkale’nin insanın içini burkan, gözlerini yaşartan, bir yandan da gurur veren bir havası vardı. Masmavi, kocaman deniz. Bu gün sizin sayenizde buradayız dedeciğim. Yanına, Soğanlı Dere Şehitliği’ne geldiğimde gözyaşlarımı tutamadım. Karşımda sen ve senin gibi binlerce vatan evladı. Yurdumun dört bir yanından umutlu gönüller.  Dünya yok olsa bile sayende, bütün şehit ve gazilerimizin sayesinde, milletimizin yenilgiye uğramayacağı, benliğimizin yok olmayacağı ve imanımızın bizi yalnız bırakmayacağı veriliyor tüm yüreklere. Kitabında korku yok, ölmeden dönmek yok, olmayacak “ Ya şehit ol ya gazi” demedi mi analar? Kimi kınaladı, kimi bir tutam saç kesti sardı hatıra diye. Sen ve senin gibi bütün şehitlerimiz bağımsızlığı namus bildiniz. Namusunuzu kurtarmak için canlarınızı verdiniz. Bu ülkede Yarbay Hasanlar, Seyit Onbaşılar, Kınalı Hasanlar oldukça sırtımız yere gelmez dedeciğim.

    Şimdi yine istiyorlar vatanımızı bölmek, topraklarımızı almak? Vatanımızı neden bölmek istiyorlar ki? Bu büyük günah değil mi? Ninem anlatırdı ya hep “benim kocam da şehit oldu vatanı kurtarmak için” derdi ya… O zaman büyük dedem yok yere mi öldü? Hani okula gidince bunları öğrenecektim. Bunları neden öğretmiyorlar bize dede? Bildiğim tek şey sen yoksun yanımda, siz yoksunuz…

     Ey vatanı uğruna hiç düşünmeden canını vermeye hazır olan Yiğitler, Koca Seyit’in gücü ol. Yahya Çavuş’un merhameti, kınalı Hasan’ın teslimiyeti ol. Filizlenin bu neslin üzerinde.

    “Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır.

     Toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır!”

     Bir damla kan düştü bağrıma, bir damla yaş. Sardım koynuma. Acaba kanıyor muydu göğsümdeki yara? 
 
 

Kübra GÖZTEPE

Özel Safvet İlköğretim Okulu

İnegöl-BURSA

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ