Kahraman dedeme,

          Sevgili dedeciğim, biliyorum bu mektup sana ulaşmayacak. Sana Çanakkale Zaferinden 93 yıl sonra bu mektubu yazıyorum. Benim cesur dedem, biliyorum ki zaferden haberin var. Yanına gelen kahramanlar sana anlatmıştır yaşananları, savaşı, şiddeti, insanlığı… Sizin dünyaya öğrettiğiniz kahramanlığı, insan olmayı…

          Dedeciğim geçenlerde bir mektubun geçti elime. Okudum, ağladım; Şöyle yazmışsın mektubumda nineme:

          “Eğer şehit olursam çocuğumuza iyi bak. Babamlara söyle bana düşen bahçeyi senin üzerine yapsınlar. Ana-babama saygıda kusur etmeyeceğini biliyorum. Son bir isteğim var: Ardımdan ağlamayınız. Şerefli mertebemi unutmayınız. Çocuğumuzu, torunlarımızı tam bir Türk çocuğu gibi yetiştir. Gözüm arkada kalmayacak. Allah’a emanet olunuz. “

          Mektubunu okurken daha da büyüdün, daha da kahramanlaştın gözümde. Ninem bu mektubunun son mektubun, vasiyetin olduğunu söylemişti. Ninem, babamı, bizi hep senin istediğin yönde yetiştirmeye çalıştı ve başarılı da oldu. Bizler her ne kadar sana layık olmaya çalışsak da biliyorum ki hep daha iyisi yapmadıkça sana, senin kahraman arkadaşlarına layık olamayacağız.

          Dedem! Ben senin nineme bıraktığın bahçede, kan kırmızı güller içinde güle-oynaya büyüdüm. Ama o bahçede ne zaman ninemle otursam Seni, senin gibi kahramanları, sizi anlatırdı bana. Sizin attığınız mücadele tohumlarında Kurtuluş Mücadelesinin doğuşunu, Mustafa Kemal Paşayı, seni ama hep seni, sizi anlatırdı. Anlatır ve ağlardı.

          Ben bir şehit torunuyum. Kahraman bir milletin, kahraman bir askerin torunuyum. Başına gelip dua edebileceğim bir mezarın yok belki ama bu vatanın her karış toprağı senin… Dedeciğim, sen benim kahramanımsın. Dualarım seninle. Allah senden razı olsun.

Hamza MEŞE

İmam Hatip Lisesi

Mengen-BOLU

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ