Sevgili gönül kahramanım;

             Sana duygularımı mektup yazarak anlatmak istedim.Artık hiçbir şey eskisi gibi değil.Önce ikiye sonra dörde katlanıp gururla,sevinçle zarfa yerleştirilen beyaz kağıtlar tarihe karıştı dede Korkuyorum, korkuyorum çünkü sizin de unutulmanızdan ürküyorum dedem.O kanlar içinde kalmış zarif yüreğin koskoca Çanakkale’yi kurtardı.Sen harbe gittiğinde annem 15 yaşındaymış. Sen harbe giderken o yüreğini zırhlamış.Ama sizler…

         Ben bunun nedenini biliyorum.Senin ve senin gibilerin o savaşta nasıl yüreklice savaştığınızın sebebini biliyorum;’Analar’,‘bebekler’ ve ‘dünya ya gelecek bizler’ değil mi? Top sesleri arasındaki bağrışmalar ‘baba,ağabey,dede…’yüreği sızlatan sesler.Dedem mümkün müydü bu sesler,bu şartlar arasında zafer kazanmak!Annem her zaman ‘Allahüekber’ dedirtir.Siz de bu zaferi Allahuekber diyerek kazandınız.
                  

          Geçenlerde elime bir kitap geçti.Annem bu cesur askerlerden birinin ‘dedem’ olduğunu söyledi.İçimi tarif edilmez bir coşku kapladı. ’Benim dedem kahraman’ diyerek bağırdım.Annem ağlamaya başladı. O anda benim de yüreğim kan topladı dedem.Annemin gözyaşları akmaya devam ederken anlatmaya başladı:
                 

           ‘-Ben daha 15 yaşındayım.Babamdı o benim,canımın kanımın bir parçasıydı. Annemi,beni Allah’a emanet etti.Ben çok ağlıyordum. Babam bir an durdu.Yanıma geldi,’Eğer ilerde çocuğunun da böyle hıçkıra hıçkıra ağlamasına istemiyorsan savaşmaya gideyim,kuzum’ dedi.Bir an durdum,gözyaşlarımı sildim.Babam bana sımsıkı sarıldı,ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Babam alnımdan öptü ve bir daha dönmeyeceği yolculuğa çıktı.’
                  

            Annem susmuştu artık…Anlatacak bir şey kalmamıştı belki. Sadece gözlerini ‘’ŞEHİTLER ÖLMEZ,VATAN BÖLÜNMEZ’’ yazısına dikip ağlıyordu.Gerçekten de öyleydi vatan bölünmez şehitler ölmezdi. Bir an aklıma benim babam geldi.Bana altın değerinde söylediği sözler aklımdan geçti.Evet,yıllar önce söylemişti bu sözleri.Lakin;ben o sözleri yüreğime kazımıştım.İşte o değerli sözler şunlardı:
                  

    ‘’Gözünü kırpmadan,Hakk’a yürüye şanlı ecdadımızın, muhteşem kahramanlık örneğini ortaya koyduğu emsalsiz insani güzellikle dolu,dünya tarihinde eşine hiç rastlanmamış,göğsünü çelikten zırh yaparak,gül bahçesine girercesine şahadete koşanların ölümsüz hatırası olan savaştır,’’Çanakkale Zaferi’’ demişti.
                  

              Evet gerçekten de öyleydi.Gül bahçesine gider gibi coşkulu, sevinçli…Kazanamaz dedikleri zaferi siz kazandınız.Onlar teknolojilerini,sizler ise umuttan ve vatan aşkı ile yoğrulmuş zırhlarla kaplanmış yüreklerinizi koymuştunuz ortaya.Çünkü siz TÜRK’tünüz dedem. Vatan için 250 bin şehidin kefensiz toprağa girdiği gururlu Türktünüz…

Naci GÜLEÇ

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ