Ah dedeciğim ah;

   Nerelerdesin? Niye beni bırakıp gittin? Bana söz vermiştin hani beraber gidecektik…

    Alıyoruz haberlerinizi düşmanı def etmekteymişsiniz. Ama keşke beni öpüp de gitseydin.bana bir not bırakmışsın “ben torunuma hiçbir zaman elveda diyemem!” diye… biliyorum ya diyemesin de zaten. Ama bari beni öpüp de gitseydin.

   Bu arada merak etme dedeciğim. Yazdıklarının hepsini okudum. Darılmayacağım, kızmayacağım sana söz; beni bıraktığın için. Ama ben de gelmeyi çok isterdim. Sen derdin hep “Sen gelemesin!” diye. Ama tabi en sonunda dayanamamıştın. Götürecektin beni de. Ama bir aksilik çıktı sanırım. Yoksa sen beni de götürür, sözünü tutardın dedeciğim.

   Ama sana şunu söylemeliyim ki dedeciğim yıllar boyunca göstermediğin sevgiyi yazdığın nota aktarmışsın. Teşekkür ederim. Ben biliyordum zaten. Sen hep beni uzaklardan severdin.

   Ben de gelmeyi isterdim ama dedeciğim! Seninle bu topraklar uğruna cenk etmeyi.

   Annemler bana söylemiyorlar ama ben biliyorum. Beklide göç edeceksin bu diyardan. Beklide yanıma gelemeyeceksin. Olsun, ben her arşa baktığımda senin orada olduğunu bileceğim ya içim rahat! Ne zaman seni özlesem “dedeciğim!” diye yukarı kaldıracağım başımı. Ve sana kucak dolusu sevgilerimi yollayacağım. Ayrıca hep övüneceğim seninle. “O benim kahraman dedemdi!” diye, “O Çanakkale’nin kahraman dedelerinden bir tanesiydi!” diye…

   Neyse dedeciğim… şunu bil ki dönemesen de bu topraklar bana , bize, akranlarıma ait bilirim!..

   Bir de duydum ki sizin başınızda bir yiğit varmış. Koca bir yiğit! Adı da Mustafa kemal imiş. Öyle bir yiğitmiş ki ışıl ışıl parlıyormuş gözleri… onunla eminmişsiniz, kazanacakmışsınız bu İstiklal Savaşını… 
 

    Dedeciğim benim, canım dedeciğim. Sana bir şey olsa da söz, ağlamayacağım. Söz!

   Emanet bırak bana bu toprakları. Arkan da, izinde bil sen torununu. Başındaki yiğide de deki daima izinizde olacağımızı… 
 

Söz ki ecdadımızın kanları boşa gitmeyecek..

Söz ki bu topraklar daha nice ak günler görecek..

Ve söz ki namusumuz çiğnetilmedi, çiğnetilmeyecek!... 
 

     Dedeciğim benim son olarak diyeceğim şu ki sana;

“Cânı, cânânı, bütün varımı alsın da Hudâ, 
 Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüdâ.”

    mısralarıyla yaşamak benim tek şerefimdir bu saatten sonra… 
   

             Sağlıcakla Kal…Torunun..

Seda KARAKAŞOĞLU

Anadolu  Moda Tasarım Meslek Lisesi

Cağaloğlu-İstanbul

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ