Sevgili dedeme,

            Bu mektubu tanımadığım, tanıyamadığıma yandığım birine dedeme, askerime yazıyorum…

            Öyle bir savaş oldu ki… O yaşanmış savaşı kitaplardan öğrendik. Kitaplarda adınız tek tek yazmıyor. Bir de kitaplarda yer alan resimler. Resimler vardır mutluluğu anlatır. Kitaplardakiler savaşı anlatıyor, sizi anlatıyor, seni bana bize anlatıyor. Resimlerde sizler vardınız, isimleriniz yoktu. Ali, Ahmet, Ezineli, Yahya Çavuş, Seyit’tiniz. Çocuğunu sevemeyen baba, gelininin al duvağını açamayan sevgiliydiniz.

            Bir de ölüm… Bir çok insanın öldüğünü yazar kitaplar. Hep aynı mısralar. Genci, yaşlısı, öğrencisi… Bir lise savaşın olduğu yıl mezun verememiş. Bir neslin evlatları cephede, ellerinde süngüler kalem yerine. Kime anlatıyorum ben bunları. Belki sen de onlardan biriydin.

            Yirmi sekiz yaşında ölmek… Özür dilerim ölmedin şehit oldun. Bir oğlun olmuş. Belki hiç göremedin. Sevemedin bir taneni.

            Siz, sizler devletlere karşı savaştınız. Silahı güç sananlara mücadele ediyordunuz. Onlar savaşmaya geliyorlardı. Siz ise ışığa yürüyordunuz. Onların cephaneleri, yiyecekleri, kıyafetleri vardı. Siz yokluk içinde onlardan gerideydiniz. Ama yüreklerinizdeki iman o kadar büyüktü ki… Coşkun bir deniz gibiydiniz. Dalga dalga, köpük köpük savaşmaya ve kazanmaya gidiyordunuz. Geri dönüş yoktu, kazanacaktınız. Çocuğunuza, torunlarınıza yani bize bağımsızlığı bırakacaktınız. Bunu başardınız da…

            Siperden bir asker atıyor bombayı. Kollar, bacaklar, başlar, paramparça bedenler yağıyor üzerinize. Sen de onlardan biri oldun dedem, sen de şehit oldun. Ne mutlu sana, ne mutlu bana, ne mutlu bize sizler vardınız vatan için can veren. Göğsümüzü gere gere anlatacağımız destanımızsınız. Sizler vatanın her karış toprağı için şehit oldunuz. Mehmet Âkif İstiklâl Marşı’nın bir dizesinde; “Şüheda fışkıracak toprağı sıksan, şüheda!” diyor. Bize en büyük kanıt olan marşımız da sizi anlatıyor.

            “Şimdiki gençlik hiçbir şeyin değerini bilmiyor.” diyorlar. Değersiz bir şey olur mu dedem? Vatan değerli, sizler değerlisiniz. Merak etme dedem emanetinize sahip çıkacağız. Vatanını seven öğretmenlerimiz vatan sevgisini ektiler bile…

            Seni tanımak isterdim dedem. Tanıyamadım. Biliyorum bu mektup sana ulaşmayacak. Sen okumayacaksın. Ama biliyorum ki bir yerlerden beni duyuyorsun. Bu bile avunmak için yetiyor bana…

            Allah’a emanet ol Türk Milletinin adsız kahramanı

    Fatma BEZİRCİ

Vefa Poyraz Lisesi-İSTANBUL

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ