Dedecim nerdesin…

     Gittiğini uyandığımda öğrendim.Bana söylemedikleri için annemle babama çok kızdım.Bu kızgınlığı körükleyense nereye gittiğini bilememek ve giderken sana veda edememekti.Belki de vedalaşmayı anlamayacak kadar küçük  zannediyorlardı beni; ama ben vedalaşmayı biliyordum. Peki nereden? Rüyalarımdan. Özellikle dün gece gördüğüm rüya.Rüyamda ben uyuyordum dedecim sen yanıbaşıma eğilmiş,beni çok sevdiğini; ama beni sevdiğin kadar vatanını ve milletini de sevdiğini söylüyordun.Kelimeler ağzından bir bir çıkarken,yaşlar da gözlerinden bir bir dökülüyordu.Haklılar belki annemle babam.Bazı şeyleri anlamayacak kadar küçüğüm ben,bu rüyada senin ne demek istediğini anlayamadığım gibi dedecim.Rüya bitmişti; ama ben hala etkisindeydim.Etkisinden çıkamadığımdandır herhalde, uyandığımda ilk sorduğum şey de sen olmuştun zaten.Cevap veremediler annemle babam,ikisinde de ses kesildi.Ortalıktan hiç ses çıkmıyordu.Fırtına öncesi sessizlik gibi…

     Yavaş yavaş saatler,günler,haftalar geçtikçe alışmıştım senin yokluğuna.Ve büyümüştüm bu geçen zamanda.Seni özleyecek,geldiğinde sana sarılacak,seni sabırla bekleyecek kadar büyümüştüm dedecim.Ta ki kapıya elinde bir künye ile asker gelinceye kadar…Senden mektup geldiğini düşünmüştüm bir an.Mutluluktan babamın surat ifadesini fark etmemiştim bile.Fark ettiğimdeyse babamın bu duruma neden sevinmediğini, aksine neden bu kadar üzüldüğünü anlamaya çalışmıştım.O kadar sevinçliydim ki.Sakat babam mektup  zannettiğim künyeyi titreyen elleriyle yavaş yavaş askerden aldı.Ve bana dönüp ince ve titrek bir sesle: “deden şehit düşmüş kızım “dedi.Anlamıştım.İlk defa babamın söylediği ile birlikte büyüdüğümü zannetmekten çok büyüdüğümü anlamıştım.Gözlerim dolu dolu oldu dedecim. Hiçbir şey söylemeden odama çekildim.Annemle babam korkmuşlardı davranışlarımdan.Açıkçası ben de bir an korktum kendimden.Sonra tek başıma düşündüm.Ve sonunda anladım dedecim söylemek istediklerini.

     Aradan zaman geçtikçe senin anlattığın masallar geldi aklıma.Masallardaki genç askerler,soğuk savaşlar,mücadeleler,kahramanlıklar…Birden içimde bir ürperti hissettim.Tıpkı senin bana bu masalı anlatırken hissettiğim gibi.İşte bunları düşündüm odamda hiç durmadan.Sonunda anladım ki dedecim, benim gördüğüm rüya değilmiş,meğerse ben sana veda edemeden sen bana veda etmişsin bile.

     Odamdan çıktığımda annemle babam gözlerini bana dikmiş konuşmamı bekliyorlardı,en ufak bir şey  söylememi.Gözlerinde okuyordum bunları.Ancak gözlerinde okuduğum başka bir şey daha vardı dedecim.Galiba onlar benim bu olaya çok şaşıracağımı,kızacağımı,kalbimin öfkeyle dolacağını ve bir daha da toparlanamayacağımı zannetmişlerdi. Aslında doğruydu. Çok şaşırmıştım, çok üzülmüştüm. Ama kalbim öfkeyle değil kocaman bir gururla dolmuştu,içimde hiçbir yere sığdıramayacağım kadar çok büyük bir gurur…

     Canım dedecim,şehitler ölmez derler ya doğru bence.Çünkü sen bana söz verdin dedecim.Büyüdüğümü görecektin.Biliyorum dedecim sen bana verdiğin sözü tutacaksın,biliyorum hep yanımda olacak,ben uyurken bana yine genç askerlerin ,soğuk savaşların olduğu masallar hatta şehit olduğun savaşı bile anlatacaksın.Bundan çok eminim dedecim;tıpkı büyüdüğümden ve seni sık sık ziyaret edeceğimden emin olduğum gibi.

                                        Büşra ŞİREN                            

                               Vefa Poyraz Lisesi- İSTANBUL

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ