O ufak tefek görünümünün içinde, kocaman bir yürek taşıyan adama bu mektup.Yüreğiyle ,dağları deviren adama.Boşalan her kanda ,yüreğimi titreten adama bu mektup.En az senin kadar üzülsem de, analarının ak sütü gibi haklarını helal ettiği şehitlere,göz yaşı döksem de her şehit ölüsünde kararan bir umuda,anaların feryatları dinmese de avaz avaz sabahlara dek,top, tüfek yetersiz gelse de çoğu zaman,siperler dolsa da oluk oluk kan,memleketim açta açıkta kalsa da,belki her korkak için kaçmak kar olsa da,şöyle bir düşündüğümde savaşı bu vaziyette kazanmak  imkansız olsa da…İşte  başı dik alnı açık yüreği onbinlerce  düşmanı satın alabilecek kadar büyük olan bu adam benim dedem ,dedim içimden.Vatanını tek yürek,tek bilek birleştiren bu fedai yüreklerde benim şehitlerimin.    

           Şimdi hayal ediyorum da ,erkek ,kadın, çoluk çocuk seferberdir oralarda. Sende ağlıyor musun?benim gibi dede…Sesin kulaklarımda çınlıyor  yine diyorsun ki bana her zaman söylediğin ve atamın da dediği gibi;

      Mustafa Kemal'i anlamak ağlamak değil,  Mustafa Kemal ülküsü, sadece söz değil…

      Bazen diyorum ki gelsem yanına elimin gücümün yettiği kadar mücadele etsem.Sonra diyorum ki kendime utanarak,acaba sende  o koca yürekli adamın yüreği var mı?Yok dedem yok.Ne senin kadar yürekli, nede senin kadar cesaretli olamam. Belki de tüm korkularım ,cesaretsizliğim ölümden sebep geliyor.Şimdi diyorsundur ki bu satırları okurken bana ;Son nefesimde damarlarımdan akan kan vatanım için olsun vatan sağ olsun. Keşke herkes senin gibi düşünebilse keşke herkes senin gibi canı pahasına kendini ortaya atabilse dedem.Geceleri ayaz vuruyordur üşüyordur ,diyorum.Belki aç kalır açıkta kalır,diyorum.Belki de bu gece sabaha çıkamaz korkusuyla her gece ağlıyorum.Ama biliyorum,hiçbir şey bu koca yürekli adamı caydıracak kadar büyük olamaz.Çünkü bu adamdaki yüreklilik kimsede bulunamaz.

           Büyük,küçük,yaşlı,genç hepimiz  elimizden geldiğince dua ediyoruz. Düşünüyorum da temelli gurbette olsan daha çok üzülürdüm .Şimdi tek tasam, tek derdim ölüm korkusu.Sen orda kurşunların arasında, yüreğindeki imanla ölümü düşünmeye vakit bulamazsın diye ,ben her an yerine düşünüyorum dede.

           Burada terör sardı her yeri.Değil sokakta yürümeye,nefes almaya bile korkar olduk.İnsanımız sefalet içinde ama hala kalbimizdeki imanla mücadele edecek haldeyiz. Bugün çok acıdı içim biliyor musun dede?Hani Halide teyzeyi bilirsin süt satan, bileziklerinin hepsini bozdurdu.Hepsini yolladı sizlere.Şehidim orda öyleyken gönlüm razı gelmez diye. Üstelik Ali’nin ayağında bir çift çorabı yokken.Elif sırtlandı kağnısı kara geceden geceden…Biz umudumuzu yitirmedik yitirmeyeceğiz de dede.Umudumuz her an sönmeyi bekleyen bir mum gibi değil ,güneş gibi her daim tükenmez olacak.Kalplerimizdeki iman ateşi son güne kadar yanacak.Şimdi düşünüyorum da, hala yenik düşmeye bir adım kalmışken neden böylesine düşünebiliyoruz?Hepimizi birleştiren tek şey var değil mi?dede.Biz Türk’üz ve Atamın da dediği gibi muhtaç olduğumuz kudret ne toplarda, ne tüfeklerde ,ne siperlerde ,ne kurşunlarda gizli.Çünkü muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızdan her an akmaya hazır olan asil kanda mevcut…

           Hepimiz senin için duacıyız dedem.Her gün kapıya gelip, künyeni elime bırakıverecekler diye tasalanır oldum.Seni yanımda göreceğim günün düşüyle yaşıyorum.Düşler gerçekleşecek bir gün,adım gibi  bilsem de bunu canımı acıtan ölümdür…Ayrılık olsunda ,ölüm olmasın dedem.Sen dünyanın diğer bir ucunda ol ama yaşadığını bileyim bana bu yeter.Sık sık yazmaya devam edeceğim.Sende beni habersiz koyma buralarda dedem.Kendine dikkat et ve kendin için değil benim için yap bunu.Her şey bir yana ben biliyorum.Bir gün bu kocaman yürekli adam kapıdan içeri tüm coşkusuyla girecek,ve bana bir avuç Türk’ün destane tarihini  uzun uzun anlatacak…

 
Ceren TURP

Yeniköy İlköğretim Okulu

İSTANBUL

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ