Sevgili Dedem,

       Biliyor musun? Ne zaman arkadaşlarım dedelerinin tombik yanaklarından bahsetse, ne zaman öğretmenlerim Çanakkale Savaşı’nı anlatsa ve ne zaman eski albümlerin sayfalarını karıştırsam aklıma sen gelmesen olmuyor. Okul panolarına gözüm çarpıyor arada. Çanakkale destanları anlatılıyor, şehitlerin mezarlarının fotoğrafları, savaş gemileri, Çanakkale şiirleri gördükçe ağlamak istiyorum.Hayır dedem hayır öldüğüne üzülüyorum ama keşke ölmeseydin demiyorum.Sen vatanın için görevini yaptın.İyi ki de  yaptın dedem.Hem, ben gururlanıyorum.Dedem vatanımız için şehit düştü diyorum.Benim dedem,evet benim dedem diyorum.Bu sözü söyledikçe içimdeki coşku daha da artıyor.Derste Çanakkale Savaşı’ndan bahsedildiği anda göğsüm kabarıyor birden.Tutamıyorum kendimi “orada benim dedem vardı” demek  istiyorum.Biricik dedem benim, Atatürk’le aynı cephede olman ne kadar güzel bir şey.Ne kadar gurur verici.

        Bazen kendimi senin yerine koyuyorum.Kız olmasam alırdım tüfeği elime düşmanlara kurşun sıkardım.Ya da yok onların torunları da benim gibi üzülürse kötü olur.Yazık onlara, onlar dedesiz kalmasın.Güleceksin ama bazen kendimi Yalnız Efe gibi hissediyorum. Savaşta yanında olmak istiyorum. Yaralandığında merhemin benim elimden gelmesini arzuluyorum.Sana kurşun geldiğinde üstüne atlayıp seni kurtarmak istiyorum. Ama olmuyor. Keşke bir gün bile olsun seni görebilsem.Yanaklarından öpüp, sıkı sıkı sarılsam.Nasır sarmış ellerinden öpsem.Savaştan önceki duygularını dinlesem veya savaş anındaki hislerini.Sana ne kadar başarılı olduğumu göstersem,karnelerimi ellerine tutuştursam teker teker.Keşke gözlüğünü taksam da bana kızsan.Ya da seyrek saçlarını tarasam.Bir gün bile bana yeter.Seninle eski albümlere baksam,bana savaş yıllarını anlatsan.Kendi coşkunu anlatırken Atamızı da tanıtsan.Beni ne kadar çok sevdiğini söylesen,tombik yanaklarını sıksam.

         Canım dedem benim.Biliyor musun siyah beyaz resimlerine baktım da çok yakışıklıymışsın.Deniz mavisi gözlerin, Atatürk gibi kalın kaşların varmış. Resimde ki duruşun da bir başka güzel. Boylu posluymuşsun çekilen fotoğraflara bakılırsa.  Babaannem de bir başka çıkmış. Örgülü saçlarını çemberinin altından çıkarmış, başını hafif öne eğmiş, çok güzel bakmış fotoğrafta güzel gözleriyle. Yanakları al al. Yüzü aya benziyor. Ne kadar huzur dolu bir fotoğraf.

             Canım dedem siz şehitlerin,savaşan askerlerin  sayesinde Çanakkale ve ülkemiz coşkulandı.Sonsuz teşekkür ediyorum. Mezarının başında ağlasam da boşa ne çare, geri gelmeyeceksin. Ama sen içini ferah tut dedem.Toprağını hep düzeltiyorum. Bayramlarda, Çanakkale Savaşı’nı anma günlerinde  hep yanına geliyorum. Mezar taşını öpüp gidiyorum.Toprağına sarılıyorum.Senin yanında kalmak istiyorum ama kalamıyorum.Canım dedem sen hiç merak etme.Sana olan sevgimle ben bu vatanı koruyorum. Biliyor musun dedem büyük özlem duyuyorum sana.Yokluğun bu kadar hiç dokunmamıştı bana.Daha önce bu kadar ağlamamıştım,büyüttüğüm hüznümden.Ve ağlayarak hiç yazmamıştım sana.Gönderecek bir yer yoktu ama, yazılacak çok şey varmış aslında.Senden mektup gelmeyeceğini bilsem de açar mıyım  paslı posta kutusunu acaba?Sevginin ortasında acı hissedersin ya arada,sana da oluyor mu hiç böyle büyükbaba? Taşıyamıyor, anlatamıyor,  tanımlayamıyorsun ya arada,bazen bana da oluyor mektup yazarken sana.Senden ayrılmak çok zor olsa da büyük baba, bir daha ki mektubuma kadar elveda…

İrem ÇAKMAK

Bernar Nahum İlköğretim Okulu  

İSTANBUL
 

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ