Canım dedeciğim; 
        Senden ayrılalı tam üç ay oldu. Sesini duymadığım, saçımı okşayamadığın tam üç ay…Seni özledim, çok özledim dedeciğim.

       Dün bir rüya gördüm dedeciğim. Seni gördüm rüyamda, seni ve vatan için savaşan arkadaşlarını gördüm. Yorgundun, çok bitkindin, susamıştın, acıkmıştın dedeciğim ve siperdeydin, topraklar yağıyordu üzerine her atılan bombada. Çok korktum dedeciğim. Sonra senin ve arkadaşlarının gözlerini gördüm. Korkudan eser olmayan, kendine inanan o güzel gözlerine baktım. Ateş gibi parlıyordu gözlerin. Çok şey vardı gözlerinde. Anlıyordum…Gözlerini görmeden önce çok korkuyordum. Öleceğinden, yaralanacağından, canının acıyacağından, her şeyden önemlisi seni bir daha göremeyeceğimden korkuyordum dedeciğim. Ama o gözler bana öyle şeyler anlattı ki artık hiçbir şeyden korkmuyordum dedeciğim. Güç vardı, inanç vardı gözlerinde.

      Sonra beni gördün ve bana baktın, göz göze geldik seninle. Hiç konuşmadık dedeciğim; ama gözlerin bana o kadar çok şey anlattı ki. Gözlerin, bana asla korkmamamı söylüyordu. Vatanın bir karış toprağını dahi vermemek için çok büyük fedakarlıklar yapılmalıydı. Senin artık çekeceğin acıları düşünmediğini anladım. Açlığı, susuzluğu, yaralarının acısını duymayacaktın hiç. Çünkü sen bunu çok büyük ve kutsal bir amaç için yapıyordun dedeciğim. Hain düşmanın beni rahat bırakması için yapıyordun. Annem vatanında namus ve huzurla yaşasın, babacığım hiç esaret yüzü görmesin diye; ama en önemlisi kutsal saydığımız, ana bildiğimiz vatanımız için yapıyordun fedakarlıkların en büyüğünü. İşte bu seni daha da kuvvetlendiriyordu. Daha bir büyük, daha bir yüce, daha bir kutsal oldun gözümde dedeciğim. Seni ne çok sevdiğimi biliyordun dedeciğim; ama şimdi anlatılmaz bir gurur yaşatıyorsun bana.

       Sonra bana ‘’Artık düşmana haddini bildirmenin tam sırası yavrucuğum.’’dedin.” Çıkmalıyım siperden ve bir Türk’ün ne kadar kahraman olabileceğini bütün dünyaya göstermeliyim.’’ dedin. Mermiler üzerine yağmur gibi yağarken çıktın siperden dedeciğim. Gözlerinde yine korkudan eser yoktu. Sanki bütün olumsuzluklara rağmen dünyada eşi benzeri görülmemiş bir destan yazacağını biliyordun. Bu seni daha da güçlendirmiş ve çelikten silahlara çıplak göğsünü siper edebilecek kadar yüceltmişti. O an küçük yüreğim heyecanla ve anlatılmaz bir gururla doldu taştı. Uyandığımda seni ne kadar çok sevdiğimi bir kez daha anladım…

        Benim kahraman dedeciğim, sen şimdi Çanakkale’de cephedesin ve ben artık senin ne uğruna savaştığını çok iyi biliyorum. Sen benim ve ülkemin geleceği için ordasın. Sana çok şeyler borçluyuz dedeciğim. Kutsal amaçlar için savaşanlar her zaman kutsaldır. Sen ve senin gibi binlerce aziz kahramanımızın başaracağına inanıyor ve seninle gurur duyuyorum dedeciğim… 
 

             Seninle her zaman övünen torunun

  Fidan ÇELİK 

Özel Çamlıca Bilfen İlköğretim Okulu

İstanbul

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ