Sevgili Dedeciğim, 
 

      Seni hiç görmedim, bir resmin bile yok bende. Şu ana kadar hiç konuşamadık, hiç gülemedik seninle. Hiç kucağına  oturamadım, hiç masal anlatmadın bana. Saçlarımı okşayamadın... 
 

     Ama merak etme seni bilmiyor değilim. Seni her gün hatırlıyor ve bir fatiha okuyorum ruhuna... Annem seni hep anlatıyor bana. Babam her gün senden bahsediyor. Kardeşimin adı da Mustafa, sırf seni unutmayalım, daima hatırlayalım diye... 
 

      Dedeciğim, dedim ya seni hiç görmedim aslında. Sen, benden onlarca yaş büyüktün ve ben doğmadan yıllar önce ölmüştün. Ölmek mi dedim? Özür dilerim, ölmedin sen, şehit oldun dedeciğim... Hem de öyle büyük, öyle zorlu bir savaşta şehit oldun ki, emin ol bir çok gazi kıskanıyordur seni. Sen Çanakkale Savaşı şehidisin dedeciğim.Bir milletin küllerinden doğma mücadelesi olan Çanakkale Savaşı şehidi...Gencecik insanların can verdiği, hayallerin yıkıldığı, umutların tükendiği  ve yaşamanın vatan sevgisi yanında hiçleştiği Çanakkale Savaşı şehidi... Ama yine de pes edilmeyen,”Allah için, peygamber için, bu vatan için” denilen ve canla başla, milim milim tekrardan kazanılan Çanakkale Savaşı şehidi... Evet dedeciğim, sen öyle ulu, öyle mübarek bir savaşta öyle yüksek makamlara ulaştın ki senin torunun olmaktan ne kadar gurur duysam azdır.. 
 

      Dedeciğim, Çanakkale´den, vefakar askerlerimizden, vatan sevgisinden bahsediyorlar bize. Türk milletinin göğüslediği zorlukları ve mücadele azmini anlatıyorlar. Başarımızı, destanımızı haykırıyorlar... Kitaplarda okudum dedeciğim günde bir parça ekmekle, biraz suyun sizi doyurduğunu. Bazen de hiçbir şey  yiyemediğinizi, dualarınızla doyduğunuzu öğrendim. Bazı resimlerde gördüm dedeciğim, askerin pantolonu yamalı, çarıkları yırtık. Şiirlerde, türkülerde duydum dedeciğim askerin elleri kınalı, yüreği yanık. 
 

      Sen savaşa katıldığında daha on dokuzundaymışsın.Daha hiç silah tutmamış gencecik bir delikanlıymışsın. Tazecik bir karın varmış; Zeynep. On altısındaymış o da. Daha yeni kavuşmuş sana. Ama demiş “Allah için, din için sipere gitmelisin.” Dedeciğim, hamileymiş babama, ama hiçbir şey söylememiş sana. Sen de katılmışsın savaşa, didinmiş, uğraşmışsın. Canını dişine katarak savaşmışsın. Aslında hiç sevmiyormuşsun savaşı, alamıyormuşsun bir başkasının canını; ama lazımmış işte savaşmak! Bu vatan, bu millet, camiler, ezanlar için lazımmış... Arada mektup yazıyormuşsun Zeynep´ine, ona olan sevdanı dile getiriyor, vuslatı bekliyormuşsun. Gerçi bir sen beklemiyormuşsun, daha nice Mustafalar, Aliler, Mehmetler bekliyormuş kavuşmayı eşlerine, çocuklarına... 
 

      İşte dedeciğim, sen ve kutlu Mehmetçik bin bir türlü fedakarlık ve kahramanlıkla Çanakkale´yi, bu nadide vatanı böyle korumuşsun meleklerle omuz omuza; gerektiğinde ölümü göze alarak, gözünden sakınarak, yanında her şeyi değersiz kılarak.. Biz, bu savaşta yüz binlerce şehit ve gazi vermişiz dedeciğim. Yüz binlerce genç, bu savaşta canını vermiş. Birisi de sensin.. Yüz binlerce insan da eşini, oğlunu, babasını, kardeşini kaybetmiş bu savaşta. Birisi de Zeynep..Merak etme dedeciğim benim adım da Zeynep, adımın nerden geldiğini asla unutmuyorum... Evet dedeciğim, şehitliğin ne denli  kutsal olduğunu, Allah'ın şehitler için neler vaat ettiğini, dünyaya bir daha gelsen bir daha şehit olmak isteyeceğini  biliyorum ve bundan da gurur duyuyorum. 
 

      Evet dedeciğim, belki biz, sizin bu toprakları bırakmak istediğiniz  gençlik değiliz. Belki çok boş ve çok önemsiz uğraşlar içindeyiz. Belki de size layık değiliz. Ama dedeciğim, unutma ki bu topraklar asla sahipsiz değildir. Bugünün gençliği, sizler kadar olmasa da bu vatanın, bu dinin, bu ezanların bekçileridir. Bu gençlik sahip olduğu Mehmet, Mustafa, Ayşe ve Zeynep gibi isimlerin kıymetini bilmektedir. Bu bayrak yerinden asla edilemeyecektir.Sizin de vaktiyle inanıp haykırdığınız gibi: ÇANAKKALE GEÇİLMEZ!!! 
 

Ayşenur Müyesser BAYRAKTAROĞLU

Özel Asfen Fen Lisesi

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ