Canım Dedeciğim

Dün gece yine senin gibi binlerce asker topsuz tüfeksiz savaşıyordunuz. Karşınızdaki düşmanın topuna tüfeğine aldırmadan bu vatan için bile bile ölüme gidiyordunuz. Ben arkandan ağlıyordum ne olur dedeciğim gitme diyordum. Çünkü ölüme gideceğini biliyordum. Sen ise benim başımı okşayıp göz yaşlarımı silerek, korkma yavrum diyordum. Biliyorum biliyorum bu Çanakkale Savaşı bizim zaferimiz olacak diye haykırıyordun. Ama ben seni bir türlü bırakmıyordum. Fakat sen canım dedecim bana şöyle dedin. Biricik torunum gitmeliyim bu vatan için gerekirse canımı bile vereceğim. Çünkü artık bu topraklarda kan değil, şehit değil çiçek görmek istiyorum. Senin ve diğer çocukların, anaların, babaların gülmesini istiyorum dedin ve bana sen kanlı mutsuz topraklar da mı yoksa çiçekli huzurlu bir toprak üzerinde mi yaşamak istiyorsun diye sordun.

Ben ağlayarak sana şöyle dedim dedeciğim sen gitme gerekirse kanlı topraklarda da yaşarım. Sen canım dedeciğim başımı okşayarak peki ya esirliği köleliğe kabul eder misin diye sordun. İşte o anda anladım ki köle olmaktansa hepimiz ölelim daha iyi. Bu düşüncemi sana da söylüyordum dedeciğim. O zaman kızım bırak da beni gideyim diyordun. Ben de seninle beraber gelmek istediğimi söylüyordum dedeciğim. Peki diyordun gerekirse bu vatan uğruna seni de şehit vereceğiz.

Savaşa katılıyorduk ikimiz de. Savaşıyorduk canla başla düşmana karşı koymaya çalışıyorduk. Nasıl oluyordu anlamıyorum ama onların topları tüfekleri bize işlemiyordu.sanki bizi koruyan gizli bir güç vardı.Günlerce yemeden içmeden uyumadan savaştık. Bir ara dedeciğim bir yaralı getirdin fakat o bir düşmandı. Sana soruyordum neden bir düşmana yardım ediyorsun.torunum diyordun düşman bile olsa bize sığınan birine yardım etmeliyiz.  Senin ve diğer askerlerin bu iyiliklerini gördükçe o gizli güçleri anlamaya başlıyor ve bu Çanakkale Savaşı'nı kazanacağımıza inanıyordum.

 Yanılmadım da günlerce savaştık, yaralandık, sevdiklerimizi kaybettik. Ama vatan için dayandık acımızı kalbimize gömdük. Babamız anamız şehit olurken biz ağlamıyorduk çünkü bu vatan için öldüler şehit oldular ağlamak yerine gurur duyup mutlu oluyorduk.

Artık savaş bitmişti ÇANAKKALE ZAFERİ bizimdi. Beni öpüyor. Aferim torunum diyordun ÇANAKKALE ZAFERİ bizimdir deyip beni yine öpüyordun. Tam o sırada uyandım keşke dedim kendi kendime ben de Çanakkale Savaşı'nda dedemle savaşıp şehit olsaydım. Eskiden  şehit bir dedem olduğu için övünüyordum. Şimdi ise hem övünüyor hem de senin gibi bir dedenin torunu olduğum için dünyanın en şanslı insanıyım diyorum. Sana söz dedeciğim ben yaşadığım sürece asla yurdumuza düşmanlar girmeyecek. Sen ve diğer şehitler huzur içinde uyuyun. Bu topraklar bize emanet.

Ebru ARIKAN

Cumhuriyet lisesi

VAN

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ