Çocuk Sitesi .: Elma Bahçem :.

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ

31.

Dede,

Sana şimdi ne desem, ne kadar teşekkür etsem, kalemimin mürekkebi bitene kadar seni övsem, biliyorum yetmez… Sizi, cesaretinizi, inancınızı anlatmaya, biliyorum, sayfalar da yetmez.

Sen, bu topraklar için, namusun, şerefin, ailen için savaşıp şehit olmuşsun. Senin, tüm Mehmetçiklerin kanıyla yoğrulan bu yüce topraklarda yaşayan ben, ne kadar şanslı olduğumu seni tanıdıkça anlıyorum. İyi ki, ne mutlu ki; bu topraklarda yaşıyorum.

Sen şehit olduktan sonra, çok şey değişti. Yurdumuzu işgale yeltenen düşmanlarımızı bozguna uğrattık. Sen son nefesini, kanını bu topraklar için verirken, arkandan şehadet getire getire yetişen Mehmetçiklerimiz, kurtardı vatanımızı. “Çanakkale geçilmez!”, “Geçemeyeceksiniz!” diye haykırıyordunuz ya, savaş boyunca. Gerçekten de geçemediler dedeciğim, “Çanakkale geçilmez!” olmuştu.

Ne mutlu size ve bize ki, artık “Çanakkale Savaşı” değil; “Çanakkale Zaferi” diye anılıyor o kahramanlığınız. Fedakarlıklarınız, imanınızla karışmış kanlarınızla yoğrulmuş cennet vatanımız, Çanakkale’de böyle kurtarıldı işte…

Tabii ki siz daha iyi bilirsiniz dedeciğim. Cephede düşmanla kahramanca çarpışırken, orduya cephane ararken, yokluklar içinde yaşamaya çalışırken hissettiklerinizi… Kaybedilmek üzere olan bağımsızlığımızı tekrar ele geçirirken, hiç arkanızda bıraktıklarınızı düşünmediniz. Siz ölmediniz, şehit oldunuz. Allah, şehitler için, “Onlara ölüler demeyiniz! Onlar diridirler. Siz göremezsiniz.” buyuruyor dedeciğim.

Senin gibi, vatanı, dini, milleti, bayrağı uğruna şehit olmayı göze alan daha milyonlarca Mehmetçiğimiz var, merak etme sen dedeciğim. Sizin yapmış olduğunuz gibi, sonsuza kadar, son canımıza, son kanımıza kadar bu vatanın yılmaz bekçileri olan Mehmetçiklerimiz var dedeciğim.

Hep sizi örnek alacağız dede. Siz, düşmana bir taraftan Türk’ün gücünü, imanını gösterirken, bir taraftan da insanlık dersi vermişsiniz dedeciğim. Yaralı, acı çeken düşman askerini sırtında taşımak, inan kimsenin aklının alamayacağı kadar büyük insanlık dersiyle dolu bir davranış. Siz şehit olurken, düşman sizin cesaretinizi görüp o kadar korkmuş ki ardına bile bakmadan kaçmış dedeciğim.

Dedeciğim, seni çok özledim; ama şehit olduğun için üzülmüyorum, yakınmıyorum. Biliyorum ki; sen kanını, canını o gün feda etmeseydin, ben şimdi güvenli bir ortamda, huzur içinde sana bu mektubu yazamazdım dedeciğim.

Sana öyle içten bir saygı duyuyorum ki dede, inan o savaştaki kahramanlıklarınızı, cesaretinizi, imanı ve inancınızı, canını feda etmekten kaçınmamanızı düşündükçe içim ürperiyor, hıçkıra hıçkıra ağlamaktan kendimi alamıyorum.

Sana şu an bu satırları yazabiliyorsam, senin gibi yiğit Mehmetçiklerimizdir buna vesile olan. Arkanızdan bu gün milyonlarca insanımız sizi saygıyla anıyor, herkes sizin kahramanlıklarınızı konuşuyor.

Bu millet, bu vatan sizinle gurur duyuyor biliyor musun dedeciğim? Hem de hiçbir millete nasip olmayacak bir saygı ve şükranla… Torununun bu küçücük bedeni, kalbi, Allah’a açılan minicik elleri seninle iftihar ediyor, “İyi ki böyle bir dedenin torunuyum.” diyor. Bu topraklar, sizin kanlarınızla övünüyor, “Ne mutlu ki; beni böyle evlatlar korumuş.” diyor. Bütün millet, sizin için tek tek “Mehmet” diyor, “Mehmetçik” diyor, sizi bağrına basıyor.

O amansız savaşta siz şehit olduktan sonra, herkes topun, tüfeğin, bombanın, silahın, “medeniyet denen tek dişi kalmış canavarın”, sizin yüreğinizde varolan vatan sevgisine yenildiğini konuşuyor.

Evet, o gün, o savaşta kazanan sizdiniz. Sizin ruhunuz, umudunuz, inancınız galip gelmişti, tüm dünyanın gücüne karşı. Bu vatanın hiçbir zaman düşmana teslim edilmeyeceğini anlattınız tüm dünyaya, haykırdınız döktüğünüz kanlarla adeta…

Artık, o düşmanlar da derslerini aldı dedeciğim, merak etmeyin. Öyle ki; artık onlar da çocuklarına, askerlerine “Vatan nasıl korunur, anlasınlar, görsünler.” diyerek, Çanakkale’yi gezdiriyorlar. Milletin devletine, askerine nasıl sahip çıktığını, herkesin son yiyeceğini bile Mehmetçiklerimizle paylaştığını gösterdiniz cümle âleme…

Şimdi, ben bunları sana rahat rahat anlatabiliyorum; ama biliyorum ki, o dönem şartlarında, yokluklar içinde, yine de bir bütün halinde imkansızı başardığınızı en iyi siz biliyorsunuz dedeciğim…

İnanıyorum ki; bir gün elbet buluşacağız. O zaman sen bana kitaplardan, öğretmenlerimden, büyüklerimden “Çanakkale Zaferi” ile ilgili öğrendiklerimden kat kat fazlasını anlatacaksın. Saçlarımı okşarken, bana savaşa nasıl gönüllü katıldığını, savaşta yaşananları teker teker anlatırsın değil mi dedeciğim? Ne olur bu dileğimi geri çevirme, esirgeme benden bildiklerini, yaşadıklarını olur mu dedeciğim?

Umarım, vatanımız hiç tehlikeye düşmez; ama düşerse de emin ol, kahraman bir dedenin torunu olarak, ben de senin gibi kahramanca, düşmanla savaşabilirim, en azından Mehmetçiklerimize yardım edebilirim. Şehit olursam da “VATAN SAĞOLSUN DEDECİĞİM”.

Aslıhan MURATHAN

Nezahat-Aslan Ekşioğlu İlköğretim Okulu

Maltepe-İSTANBUL

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ