Baba; 

       Bir ney misali yanıkmış yüreğin. Sıla özlemi yakarmış içini. Üzerine bir de benim hasretim eklenince daha bir acırmış için ama vatan deyince gözlerin dolarmış. Hele bir de söz konusu vatan için şehit düşmekse bir tebessüm belirirmiş gözlerinde. İşte o anda yüreğin yanık bir ney olmaktan çıkıp coşkulu bir türkü halini alırmış. Ben daha beş aylık iken gitmişsin son kale olan Çanakkale'ye, seni bir daha geri göndermeyen Çanakkale'ye… Hep kokumun hasreti ile günlerini sayarmışsın annem öyle diyor. Keşke kokunu iliklerime kadar hissedebilseydim, doya doya sarılabilseydim. Ya da en azından bir kez olsun görebilseydim, uzaktan da olsa razıydım..Ama olsun o kadar da üzülmüyorum baba, her seferinde gösteriyorum seni arkadaşlarıma ve diğer insanlara. İşte, diyorum, o dalgalanan bayraktaki “ay-yıldız” benim babam… Benim babam o bayrağa rengini veren diyorum, benim babam!... Ama biliyor musun baba yine de keşke diyorum, keşke bir kez olsun sarılabilseydim, öpebilseydim ellerinden. 
 

      Ben doğduğumda yanımda değildin baba, ilk adımımı attığımı görmedin, ilk baba deyişimi duymadın çünkü hiç yanımda olmadın baba. Olamadın. Ben doğduktan bir ay sonra, annem, özlemini,hasretini işlediği bir mektup ile benim kokumu taşıyan patiğimin tekini yollamış sana. Sürekli koklayıp öpüyormuşsun. Diğer teki hala bende duruyor biliyor musun baba? Odamın en güzel yerinde duruyor ama diğer eşinin eksikliğinde. Annem hep evimizin camında senin gelmeni beklerken ben de hep patiğimin eşinin gelmesini bekledim. Ama ne sen geldin ne de patiğimin eşi beklenen o uzun yoldan. 
 

      Biliyor musun baba, mavi önlük çok yakışmıştı bana, içinde çok güzel göründüğümü söylüyordu annem. Sonra başını öne eğip ''keşke baban da görebilseydi..'' demişti. İşte o anda gözlerim odamın duvarındaki patiğimi aradı. Anneme ''yine mi işleri uzadı?'' diye sorduğumda ise aldığım cevap ne oluyordu biliyor musun baba? Hiç bıkmadan seni bekleyen ve beklemeye devam edecek olan, gelirsin ümidi ile o uzun yola bakan bir çift göz... 
 

      Daha sonra mezun oldum baba.Mezuniyet törenimde bütün arkadaşlarımın anne ve babası gelmişti. Onun için çok mutluydular, hem de çok. Ama benim yanımda bir eksiklik vardı, senin eksikliğin, yüreğimde bir şeylerin eksikliği vardı ve duvardaki patiğimin öteki eşinin eksikliği..Hep bir şeylerin eksikliği vardı yüreğimde baba.Ama hiçbiri senin eksikliğin kadar acıtmıyor içimi. Çünkü senin eksikliğin, yüreğimin çektiği hasret demekti. Duvardaki patiğimin öteki eşine hasreti demekti... 
 

      Hep sorardım biliyor musun ''anne, babam nerde, ne zaman gelecek?'' diye. Peki her soruşumda bana; geç geleceğini, mesaiye kaldığını ve geldiğin zaman benim çoktan uykuya daldığımı söylerdi. 
 

       Baba, Allah aşkına söyler misin? Ben neredeyse hayat ile mesaimi bitireceğim, senin oradaki mesain bitmedi mi hala?

        Üzülmemi istemezsin biliyorum baba. Peki bak siliyorum gözyaşlarımı...

       Aslında sen her yerdesin biliyorum baba, ben seni sürekli görüyorum.

     Uğruna can verdiğin bayrak her yerde

      Daima yaşayacaksın, dalgalandığı yerde

      Vatan sana minnettar,her yürek de sen varsın

      Bende yerin başkadır

       Çünkü sen benim babamsın... 
 
 
 
Kader TAŞKESEN

Hanze - Akın Çolakoğlu İlköğretim Okulu

Üsküdar- İSTANBUL

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ