Merhaba şehit dedem, ben geldim… 
 

      Kara toprağına  dokunamasam da bir kez olsun seninle konuşmaya geldim . Matemimi anlatmaya geldim . Ruhumdaki fırtınaları bir parça kağıda dökmeye geldim . Uyan şehit dedem , uyan . Torunun geldi . 
 

      Belki seni tanımıyorum , ama ninem hep anlatır senin o heybetli duruşunu.Gül yüzüne baktıkça güneş utanırmış kendinden , cümle alem hayranmış yiğitliğine . Bir de gül yüzlü yavrun varmış .  
 

      Bir gün gelmiş , hainler göz dikmiş toprağına . Bütün yiğitleri asker ocağına , vatan uğruna savaşmaya çağırmışlar . Sen henüz yirmi ikisinde bir fidanmışsın . Bir yavrun bir de gebe karın varmış . Ne büyüksün ki bir an dahi düşünmeden oğlun Ahmet’in kokusunu içine çekmiş , nur yüzlü karın Hatice’nin alnından son bir kez öpmüş , çıkmışsın savaş yoluna . Gittikten sonra nineme bir kez mektup yazmışsın ; o da vasiyetinmiş zaten : 
 

      “Ay çehreli Hatice’m , ağlama ! Sen şehit karısı olacaksın . Bugün benim bayramım var . Ağlama Hatice’m , ağlama .

      Gayrı ruhum bayraktır benim , dalgalanır vatan üstüne . Yeşilırmak’ı Fırat’a , Gediz’i Dicle’ye  kavuşturur . Erciyes’i Ağrı’yla , Kaçkar’ı Toros ’la buluşturur . Bu bayrak türküdür Hatice’m , Rize’de çay Isparta’da gül kokar . Ama bir an olsun bitmez gururu , koymaz kendini yere … 
 

      Dua et ki şahadet , bana da nasip olsun Hatice’m . Ancak senden bir şey isterim . Dilerim ki hakkını bana helal edesin . Seni , Ahmet’imi , karnındaki yiğidimi Allah’a emanet ederim . Ağlama Hatice’m ağlama ! Şehitler için ağlanmaz .” 
 

      Son mektup işte böyleymiş , dedem . 
 

      Bir ay sonra bir asker gelmiş ninemin kapısına . Arkasında senin al bayrağa sarılı tabutun , elinde de senden kalan boynu bükük bir künye …

Ninemin eline bırakmış künyeyi . Bir de ucu yanık mektup varmış . Ordu taarruza geçmeden önce yazıp da gönderemediğin mektubunmuş bu . Mektupta iki şey yazıyormuş : 
 

      “Gittiğim yol şahadet yoludur Hatice’m . Sakın üzülmeyesin , beni ne zaman özlerseniz künyemi kaldırın al bayrağa . Ben , her zaman orada olacağım…”  
 

      Aylar , yıllar geçmiş aradan . Ahmet ve Şerif seni sormaya başlamışlar . Ninemse bir an olsun boynunu bükmeden cevap vermiş onlara ; “ Babanızın gittiği yol ölüm değil , şeref yoludur …”

      Ben biliyorum dedem , sen gitmedin , bir yerlerden bizi seyrediyor , en zor anlarımızda yardımcı oyuyorsun bizlere . Biliyorum dedem , biliyorum gitmedin . Senin gittiğin yol şan şeref yoludur . Yağmur olur , rahmet olur dönersin toprağına . Belki oğlun Ahmet’in , Şerif’in boynu bükük kaldı , ama bir karış toprak dahi gitmedi düşmana .  
 

      Arkadaşlarımın bazılarının dedesi okula geliyor . Sarılıyorlar torunlarına , onları göğsüne bastırıp kokusunu içine çekiyorlar . Ama sana sitemim yoktur , elbet dedem ! Ben şimdi vatanımda sorgusuz , sualsiz , hür yaşıyorsam bunu sadece , sen ve senin gibi pek çok aslan nefere borçluyum .  
 

      İşte geldim , dedem ! Ben geldim … Kalbimi bembeyaz bir kağıda mürekkep ettim . Ne olur , uyan da kalk dedem ! kokuna hasretim 

Büşra Özdemir

Şehit Binbaşı Mahmut Şahin İlköğretim Okulu

      TALAS-KAYSERİ

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ