Kahraman  Dedeciğim; 

   Kahramanların  kahramanına selam olsun, diyerek  başlıyorum söze.Sen cepheye düğüne koşarmış gibi koşan ve  bir daha geri dönmeyen bir Mehmetçik’sin.Gittiğin o günden 93 yıl geçti.Evet tam 93 yıl.Bu kadar yıl  geçmesine rağmen unutulmadın, dede.Çünkü sen tarihe bile sığmayan Çanakkale Destanı’na adını yazan bir Mehmetçik’sin.Ben seni hiç görmedim,yüzünü bile hayal edemedim.Fakat seni Çanakkale  Destanı’nda  okudum.Okudukça da gururlandım.Belki sen, 250 kg mermiyi tek başına kaldırıp, düşman gemisini yıkan Seyit’sin, belki de başka biri...Dedim ya ben seni hiç görmedim ki…

    Siz, Mehmetçik’ler gittiğinizde arkanızdan gözü yaşlı yetimler bıraktınız.O yetimlere de vatanı ve milleti emanet ettiniz.Dede,belki bir kefene bile sarılmadan girdin, mezara.Belki de mezar taşın bile olmadı.Kim bilir belki de siper edildin düşmana karşı…Çile çektin zafer yolunda.Çünkü biliyordun, zafer yolunda çekilen çilenin kutsal olduğunu.Önce vatan dedin, Çanakkale’nin gülünü,çimenini sen kanınla suladın,Türk bayrağını sen kırmızıya boyadın.Çünkü sen Çanakkale Destanı’ndansın.Bir süngüyle girdin savaşa, sırf bir hilâl uğruna.Belli ki düşman sizi hiç tanımıyordu.Çanakkale’nin kolaylıkla geçilebileceğini sanıyordu.Kim bilir belki de “Bir süngüyle ne yapılır ki, bir vatan mı kurtarılır,”diye alay ediyorlardı.Ama bir şeyi unutmuşlardı.Süngüyle yürek bir olduktan sonra aşılmayacak dağ, kurtarılmayacak vatan yoktur. Yeter ki gönüller vatan için bir olsun.

       Belki de o sendin dede.Kurşunlar yağmur gibi yağarken bir düşman askerini kurtaran.Belki de o sendin, dede.Savaşta  bile nasıl bu kadar merhametli olduğunuza şaşıyorum, doğrusu.Ama bir şeyi de unutmuyorum.Yaralı olan ve zor durumda kalan düşman bile olsa Türk askeri asla merhametten vazgeçmez.Dede, siz zengin , fakir sırt sırta savaştınız.Sırf vatanın namusu ve şerefi için.İşte bu uğurda şehit oldunuz.Ardınızdan şiirler şarkılar  yazıldı dede,”ÇANAKKALE GEÇİLMEZ,” diye.Sen istiklâl için savaştın,ardından   “İstiklâl Marşları” yazdırdın.Çünkü sen Çanakkale Destanı,Mehmet Akif’in öğrencisisin.

        Çanakkale’ye kırmızı güller saçtın.Çanakkale Boğazı’nı sen kırmızıya boyadın.”Eğer bu bayrak düşerse işte o zaman ölürüm, “ dedin.Bu uğurda savaşmayı tercih ettin.Sen ki bir süngüyle bir silaha karşı savaşan, sen ki koskoca garbı kalbindeki imanla yenen, sen ki “Ay yıldızlı bayrak gökte dalgalansın o  yeter” diyen,sen ki Çanakkale’de savaşan.Şimdi sorsalar bana Çanakkale’yi, tarihe bile sığmayan bir destan derim.Şimdi sorsalar bana Çanakkale’yi, binlerce kınalı kuzunun şahadet  şarabından içtiği yer derim.Sen şehitsin, şehitler ölmez. Eğer binlerce güneşin uğrunda battığı hilâl düşerse, o zaman öleceğini biliyorum. Sana söz veriyorum bu hilâl düşmeyecek ve sen ebediyen yaşayacaksın diyor, mektubumu burada tamamlıyor, ellerinden öpüyorum.                   

Gülcihan YILMAZ

100. Yıl Zafer İlköğretim Okulu

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ