Bağrı vatan kokan dedem,

              Satırlarıma başlamadan önce selam eder, bir nesil adına ellerinden öperim.

              Tüfeğini sıkı sıkı kavramış duruyorsun. Emirle birlikte aşıyorsun siperini. Ayağında eski, yırtık bir bot, üstünde yamalı üniforman, karnın aç… Koşuyorsun… Aklında ne eşin, ne işin, ne kardeşin… 
 

        “Allah Allah!” nidalarıyla içindeki imanın sesini duyuruyorsun düşmana. Arkadaşların sırayla arkada kalıyor. Onlara gözyaşınla bakamıyorsun bile. Binlerce ceset arkanda, sen başın dik, yüreğin mert aziz Mehmetçiksin. Etraf patlama sesleriyle çınlıyor. Anafartalar, Conkbayırı alev alev yanıyor. Yangınları söndürecek su sen, düşmanı durduracak ateş sensin. Koşuyorsun… Vatanın kalbi de senle birlikte atıyor yüreğinde. Binlerce mermiye karşı bu aşkla koşuyorsun. Her taraf kan gölü, her taraf kırmızıya boyanmış, Çanakkale unutulmayacak bir hüznü kuşanmış. Alevler, sesler, iniltiler, cesetler, havada parçalanan kol, ayak, el durduramıyor seni. Çünkü sen şehit adayısın. 
 

       Burası bir mahşer yeri adeta şimdi. Göz gözü görmüyor, bomba seslerinden başka ses duyulmuyor. Kara bulutlar çöktü Çanakkale’ye. Her taraf kan, her taraf duman… Ama sen korkmuyorsun. Çünkü dilinde, kalbinde hep dua, hep Allah var. Sen inancınla, göğsündeki imanınla karşı koyuyorsun düşmana, yoksa elindeki tüfeğinle değil. Düşman askeriyle karşı karşıyasınız. Artık şehitlik mertebesine ulaşacağını düşünüyorsun.

     Ama kalbinde ve yüzünde sonsuz bir huzur var. Öne atılıyorsun aniden. Arkadaşların da seninle birlikte şehitlik aşkıyla atılıyor düşmana. Ancak her şey sustu bir anda. Çünkü bedenine hain bir mermi saplanmıştı. O mermiler ki kaç kişinin canına kıydı. Geride kalanların canını yaktı. O mermiler ki gencecik vücutları parçaladı, dağıttı.  
 

     “Dayan, dayan Mehmetçik! Sensiz yolunu şaşırır cihan, öksüz kalır bu vatan!” Ancak dayanamadı gencecik bedenler işte! Temiz, saf, duru kanlar karıştı toprağa. İşte o mermilerden biri şimdi senin sırtındaydı. Her şey durdu adeta. Zaman durdu. Ve sen de şehitsin artık. Ama cansız olan ruhun değil bedenin. Sen tadına varanlardansın şehadet şerbetinin. 
 

      Savaş sonrası sıhhiye geldiğinde, seni toprağa sarılmış, elinde tüfeğinle buluyor. İlk anki gibi sıkı sıkı kavramış bırakmıyorsun. Toprağa sarılmış, elinde tüfeğinle duruyorsun… Her şey bu vatan uğruna…  
 

      Gençliğini, hayatını da götürdün peşinde. Ama cesedin bile hâlâ huşû içinde. Sen bu milletin şanı, gururu, şehidisin. Sen istiklâl elçisisin. 
 

      Söyle Mehmedim! Yanında yatan Kınalı Hasan mı? Hani şu annesinin vatana kurban olsun diye başını kınaladığı… Öbür yanındaki Seyit Onbaşı mı? Hey yiğidim… Yine kaldırır mı koca yüreğiyle o koca topu ? 
 

      Hepinizin hikayesi ayrı bir destan… Vanlı İsmailler, Ezineli Yahya Çavuşlar, Ahmet Rıfkılar…

    Ve askerin önünde “ Askerlerim, karşınızdaki düşmanı yeneceğimize hiç şüphem yoktur. Fakat siz acele etmeyin, önce ben ileri gideyim. Siz, ben kırbacımla işaret verdikten sonra hep birden atılırsınız!..” diye Türk’ün atası Atatürk var. Eri ile komutanı ile arkasında bir milletin duası ile tek vücut olmuş bir ordu karşısında İngilizler perişan, Anzaklar darmadağınık… Kazandığınız zaferi göremeden göçüp gittiniz dünyamızdan. 
 

    Yine bir Çanakkale Zaferi yıldönümünde huzurundayız. Siz önde iki yüz elli bin şehit. Biz arkanızda yetmiş milyon… 
 

    Ey şehit dedem! Aradan yıllar geçti. Ama bil ki yarandaki kanın hâlâ sıcak. Unutulmadın, unutulmayacaksın. Bugün “18 Mart”. Mektubum sana. Hakkın ödenmez. Seni anıyoruz dualarla, hayranlıkla, gözyaşlarımızla ve şükranla…  
 
 
 

                                 Ruhun şâd olsun!

Handenur BUCAK

Sabahattin Zaim Anafen İlköğretim Okulu
 

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ