Kahraman Dedeme;

     Bir gün evde otururken bir şekilde senden ve Çanakkale Savaşı’ndan konu açıldı.Baktım ki annemin yanağından aşağıya bir gözyaşı damlası süzülerek iniyor.Ona,bunun sebebini sordum.O da bana,seni hatırladığını ve hüzünlendiğini söyledi.Nasıl biri olduğunu sormamla başladı konuşmamız ve annemin ağzından çıkan şu cümlelerle devem etti:”Oğlum senin deden bu vatanın yetiştirmiş olduğu kahraman evlatlardan biriydi.Vatanını ve milletini canından çok seven ve gözünü bile kırpmadan canını,onların uğruna feda edebilecek bir kişiliğe sahipti.Ve öyle de oldu.Deden,Çanakkale Savaşı’nda düşmanlar tarafından hiç hak etmediği bir şekilde,sırtından vurularak şehit edildi.Annemin bunu,bana anlatması benim sana karşı olan sevgimi daha da çok arttırdı.Sen,artık düşüncelerimde izi silinemez bir kahraman olarak yerini almıştın.

   Aklımı kurcalayan bir şey vardı.”Acaba annem tüm bunları nereden biliyor?Böylesine içten,sanki oradaymış gibi nasıl anlatıyor?”diye düşünürken annemin ”Aklını kurcalayan bir şey mi var?”demesi beni o daldığım düşüncelerden sıyrılıp tekrar konuşmaya dönmemi sağladı.Anneme aklımdan geçenleri söyledim.O da yanağından aşağıya doğru süzülen gözyaşlarını silerek,hafif bir tebessümle bana şunları söyledi:”Tabii ki o zaman orada değildim.Olmam da imkansızdı.Babam savaşa gittiği yıllarda ben sadece 2 yaşındaydım.O zamanlar erken yaşta evlenmek yaygındı.Babam da köyün en güzel kızlarından biri olan annemle evlenmişti.Yani senin ninenle.Daha sonra -savaştan bir yıl önce- savaş olacağı söyleniyordu.Deden de bu savaşa gitmeyi ve vatanına layık bir evlat olarak ölmeyi istiyordu;ama arkasında beni ve annemi yani canlarını bırakmak istemiyordu.Dedim ya deden vatanını ve milletini canından çok severdi.Bu nedenle her şeye rağmen savaşa gitmeyi içten bir şekilde gönüllü olarak istiyordu.Ve öyle yaptı.

   Savaşa arkasında gözü yaşlı annemi bırakarak gitti.Ama ne yapsın bu vatan borcuydu.Savaşa gittikten bir süre sonra annem,babamın kara haberini almış,annemin dünyası yıkılmıştı.Hayatta en sevdiği insan,yani eşinden ayrılmıştı.Bu haberi anneme,onun komutanı vermiş.Bu haberi verirken anneme şöyle demiş:”O gün öyle bir gündü ki anlatılmaz,yaşanır.Mehmet -dedemin adı- siperde düşmanlara göz açtırmıyordu.Öyle bir an geldi ki Mehmet’in adaşı olan,orada tanışmış olduğu arkadaşı kurşun yiyerek yere yıkıldı.Bunu gören Mehmet arkadaşını omuzladığı gibi revire koşuyordu.Sanki bir dağın sırtında dağ varmış gibi,omuzlamış Mehmet’i,Mehmet’im.Arkadaşı yaşasın diye son gücüyle koşmaya ve arkadaşını taşımaya çalışıyordu.

  İşte o an kahraman Mehmet sırtına bir düşman kurşunu yiyerek yere düşüyor.Ama kahraman Türk askeri yılmaz.Yediği kurşuna rağmen yaralı olan arkadaşının yaşaması için tekrar omuzlayarak revire yetiştirmeye çalışıyor.Bunu da başarıyor.İzin verilmemesine rağmen savaş alanına geri dönüyor.Bir süre sonra atılan bir el bombasından başkaları zarar görmesin diye bombanın üzerine atlıyor.Bomba patlıyor.Mehmet kahraman bir şekilde şehit oluyor.”işte oğlum senin dedenin hikayesi bu.”

   Gözlerimden akan yaşlara mani olamadım.Demek benim,senin gibi kahraman bir dedem varmış.Sana boşuna kahraman dememişler.Sen sadece hayallerimin kahramanı değil bu ülkeye karşı vazifesini gerçekleştirmiş gerçek bir kahramansın.seni asla unutmayacağım.seni örnek alan ve seni çok seven torunun…

Osman Berat KAYA

İbni Sina İlköğretim Okulu

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ