Kahraman Dedeciğim                                                           
 

      Senin torunun olduğum için çok gurur duyuyorum. Seni göremedim seni tanıyamadım ama her yerde sen varsın zaten annem babam en çok öğretmenim  seni anlatıyor .Eskiden babam Gelibolu’ya götürürken yaklaşınca annem hiç konuşmaz hep ağlardı ben annemin niye ağladığını anlamazdım sonra şehitliğe yaklaşınca annem bana sıkı sarılır pencereyi açıp bu havayı kokla gözlerini kapa derdi .Sonra babam savaşın yapıldığı yerleri gösterirdi . En son iki yıl oldu gideli o zaman oradan bir amca bana tarlalarından hep savaştan kalma adını bilemediğim şeylerin hala çıktığını söyledi bende merak ettim diye o amca bana paslı gibi bir şey verdi al bunu sakla dedi. Dedeciğim o zaman ama bu topraklar çok kutsal sizin savaşıp kanınızla suladığınız bu yerlere nasıl basılır diye üzüldüm. Babam üzülme oğlum dedi ve annem yerden bir avuç toprak al dedi ve onu bir mendile koyduk. Annem bana teşekkür etti keşke daha önce düşünseydik dedeni ziyarete gelmesek de o artık evimizin başköşesinde olacak dedi. O günden beri evimizdesin.

       Ben artık Çanakkale Savaşı ile ilgili ne duysam öğrenmek istiyorum sen ve arkadaşların bu toprakları vatan yapmışsınız ben de koruyup güzelleştireceğim ona göz koyanlara senin torunun olduğumu unutturmayacağım. Öğretmenim Çanakkale belgeseli izlettirdi ben hepsini anlattım. Hatta Koca Seyit’ i anlattım çok şaşırdı nereden biliyorsun bu kadar şeyi dedi ben de benim dedem bir Çanakkale kahramanı annem ve babam hep bana dedemin ve arkadaşlarının bize bu vatanı nasıl kurtarıp bıraktıklarını anlatırlar annem bana ninni diye hep Çanakkale türküsü söylermiş ve o topraklara babam hep bizi götürür ve siz de yıllardır anlatıyorsunuz ama ben hala hiçbir şey bilmiyorum çok şeyler öğrenmeli ve bende bu gururu çocuklarımla paylaşmalıyım.

       Babam ülkenin nasıl sana emanet edildiğini unutma ki deden mezarında rahat uyusun diyor. Birde annem sen doğmadan Çanakkale’deki ormanlar yanmıştı o ormanların yanık kokusu burnumdan hiç gitmiyor o ağaçlar savaşa şahit olmuştu hatta o askerler o ağaçların kabuklarını bile kaynatıp çorba yapmışlardı dedi bende yurdum için her fırsatta ağaç dikmeye anneme söz verdim. Dedeciğim annem babam ve öğretmenim seni ve vatanımızı çok seviyor ama sana bir sır vereyim ben seni ve vatanımı onlardan daha çok seviyorum. Bugün Çanakkale Zaferinin 93. yıldönümünü kutladık ve biliyor musun törende bende şiir okudum şiir okurken senin beni dinlediğini seninde benimle gurur duyduğunu hissettim. Senin ve canını sevgisini emeğini vermiş arkadaşlarına söyle içiniz rahat etsin çünkü biz de aynı Türk kanını taşıyoruz ben de öğrendim bir Türk dünyaya bedeldir sözünü biliyor musun şimdi 74 milyon Türk olduk gerisini sen düşün siz kanınızla suladınız bizde sevgimizle sulayacağız. Canım dedeciğim sana yazacak çok şey var ama hepsini bir kerede yazamam çünkü ödevlerimi yapmalıyım çok çalışmalıyım ve başarılı olmalıyım öğretmenimiz ne mutlu Türk’üm ne demek diye sordu ben de düşündüklerimi yazacağım ama yatmadan önce toprağını öperek sana teşekkür edeceğim rüyamda seni ve o günleri görmeyi dileyeceğim.

                    Hoşça kal benim kahraman dedeciğim…….

                    Seni çoooooooooooooooook seviyorum………..

                    Senin ve arkadaşlarının ellerinden öpüyorum……..

                                                                                      TORUNUN

Atakan ÇANKAYA  

 Dr. Haydar Aslan İlköğretim Okulu

İSTANBUL

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ