Sevgili Kara Ahmet;

     Yazdıklarımda Türk milletinin Anka kuşu gibi küllerinden yeniden doğuşuna ‘yenilmezlerin yenildiği’ yer olan Çanakkale’nin Destanına  şahitlik edeceksin .Belki sen bunu benden daha iyi biliyorsundur.Ama ben sana askerlerimizin nasıl ölüme koştuklarını değil, günümüzde bizim buna nasıl sahip çıktığımızı, daha doğrusu buna nasıl sahip çıkamadığımızı yazacağım.Şimdi birde sana Çanakkale Savaşını benim elimden yazacağım.

    Çanakkale Savaşının öyle bir savaşmış ki bu savaşın içinde tüm dünya barışı görmüş.Tüm samimiyetimle yazıyorum ki senin yanında bende olmak isterdim.Ancak şimdi düşünüyorum da destanı yazan kanın bir miktarında seninde kanın varmış.Kurtuluş Savaşı aslında bütünüyle bir destandır.Bu topraklar düşmanların ayakları altından sen ve senin gibi yüz binlerce insanımız şehit verilerek kurtarılmıştır.

    Sen daha düne kadar yirmisinde, yirmi ikisinde gencecik körpe bir kuzuydun.Annenin, babanın, biricik kuzusu.Ama vatanın aslan evladı.Belki sende birçok şehidimiz gibi biricik kuzunu bırakıp şahadet şerbetini içtin.Seninde diğer şehitler gibi sevdiklerin, bekleyenlerin, anan baban eşin evladın  vardı…Oysa şimdi sadece beden olarak  bizlerle değilsin.Ama eminim bize bıraktığın bu hayatı layıkıyla yaşayıp yaşamadığımızı izleyecek kadar dirisin.Şuan huzur içinde bir hayat sürüyorsak, bunu senin ve senin gibilerine borçluyuz.Ve buna layık olmak zorundayız.Yaptığımız işte en iyi olmak ve bu ülkeyi ileriye taşımak için elimizden gelen gayreti göstermek durumundayız.En iyi öğrenciler, en iyi anneler, en iyi babalar, en iyi öğretmenler ve en önemlisi de en iyi vatandaşlar olmak zorundayız. Aldığımız nefese layık olmak bunu gerektirir.Oysa bizler ertesi gün olunca her şeyi  unutuyoruz. Hiç olmamış gibi, icat edilmiş bir bahanenin peşine takılıp vicdanlarımızı aklıyoruz.Oysa bir tiyatro sahnesinde değil, hayatın tam orta yerinde duruyoruz.Bu hayatın en acı gerçeği ve bu yaşananları görmezden gelemeyiz.Bana her daim senin ve Türkün yenilmezliğini gösteren bu savaşı es geçmemeliyiz.

      Şimdi yazacaklarım  ise sen şehit düştükten sonra, senin kanın bizim topraklarımızı kırmızıya boyadıktan sonra olan ve olacak şeyler bunları duyduğuna hem sevinecek hem de üzüleceksin.Çanakkale Savaşları sonuçları sebebiyle dünyaya  Türkün yenilmezliğini, Mehmetçiğin azim ve iradesini ve de centilmenliğini göstermiştir.Bununla birlikte bu savaşlar sırasında bir komutan parladı.Mustafa Kemal!Daha sonra milleti arkasına alıp Türkün haklı davasını sürdürmüş ve başarıya ulaşarak yeni bir devlet kurmuştur.Ayrıca bütün dünya onun dehasını takdir etmiştir.Mustafa Kemal ise bir şeyin farkındadır.Bağımsızlığı söz konusu olunca  sen ve senin gibi bir sürü Mehmetçiğin nasıl ölüme koştuğunu bilmektedir.Yeter ki onu idare edecek dahi bir komutan olsun.İşte o da Mustafa Kemaldi. Sen hiç ölmek için can atan asker gördün mü?İşte senin Çanakkale savaşındaki cephe arkadaşların!

     Peki biz böyle bir bağımsızlık kazanmak için verdiğiniz onca cana karşılık ne yapıyoruz?Hiç bir şey! Senin ve senin gibilerin canlarınızla koruduğunuz bu toprakları; kanunlar çıkarıp, bir yolunu bulup para ile satıyoruz. Halbuki bu toprakların fiyatı belli.Bu toprakların fiyatı senin ve cephe arkadaşlarının kanı.Bu topraklara senin sağlığında gelemeyenler şimdi senin istirahat ettiğin yerde şampanya patlatıyorlar.

     Senin;

Ruhumun senden ilahi, şudur ancak emeli

Değmesin ma’ bedimin göğsüne namahrem eli,

Bu ezanlar ki şahadetleri dinin temeli

                 Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli

        diyerek koruduğun toprakların altında sen istirahat ederken, bu mübarek toprakların altından çıkarılıp bize ekmek verecek yeraltı zenginliklerimizi, madenlerimizi yine o senin ‘DUR!’ dediklerin çıkartıyor.

      Senin evini,sevdiklerini bırakıp cepheye koştuğun ve hiç gözünü bile kırpmadan verdiğin canına layık olamıyorum.Senin bilinmeyen kabrini gökyüzünde senin için tuttuğum yıldız bekliyor.Çünkü ben bekleyemiyorum.Türkiye kötüye gidiyor Kara Ahmet! Senin canını vererek kurtardığın ülke bataklığın içine öyle bir saplanmış ki.Çırpındıkça daha da çok saplanıyor.Ama bu kez durum farklı çünkü artık Türkiye’yi kurtaracak ne bir Mustafa Kemal

ne de senin gibi canını verecek milyonlarca insan var.Sana bunları yazarken utanıyorum.Gençliğimden, hiçbir şey yapamamamdan bu olayları sadece seyrediyor olmaktan utanıyorum.Umarım Türkiye bağımsızlığını kaybetmeden bu gidişe bir ‘DUR’ diyebiliriz.Umarım ki geldiğimiz yer için ne kadar can verildiğini ve yandığını, kaç ocağın söndüğünü hatırlarız.Umarım sen ölürken yüzünde oluşan o gülümsemeyi sonsuza kadar senin yüzünde yaşatabilirim…

                    SEVGİLERİMLE…  

Seda YONGACI

Ali Karay İlköğretim Okulu

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ