Gün olur hasrete dönüşür gözbebeklerinin içinde yarım kalan hayaller… Gün olur gözyaşlarıyla sulanır, güneşin kavurduğu çorak topraklar… Bulutlar susuz topraklara hayat verdikten sonra gökyüzünü terk eder. Tıpkı senin bize vatanı emanet edip yeryüzünü terk ettiğin gibi 

     Sen; Kahraman Ali Çavuş! Bakmaya doyamadığımız, her karış toprağı hayat kokan güzel vatanımızı emanet etmiştin bize. Güvertemizdeki ümitsizliği, inci kabuğuna doldurup denize atmıştın. Ve “merhaba”  dememizi sağlamıştın, bize kucak açan yakamoz parlaklığındaki geleceğimize.

      Sen; Kahraman Ali Çavuş! Ege efelerinin acı dolu coşkusu kadar hazin, zeybeğin ayak vuruşları kadar çeviksin. Bülbülün namelerinde gizli yüreğin. Ayrılıkların kanına işlemişsin bir kere… Ama her ne olursa olsun gülün kalbindesin.

      Sen; Kahraman Ali Çavuş! Yıldızlar kadar cesurdun… Azim zırhını giymiştin üzerine. Yelkovan misali yeltek değildi adımların. Kararlıydın sonucunu bilsen bile. Vatan ve millet aşkının verdiği cesaret vardı sende. O yüzden bu kadar coşkuluydun. Kalbinden ayrılacağın kişilerin hesabını veriyordun. Her şeye veda edecektin; çünkü sen ölüme gidiyordun…  
 

      Amansızca çarpışmıştın, bizlere büyük bir miras bırakmak için. İliklerine işleyen vatan sevgisi sana istediğini vermişti sonunda. Şehit olmuştun… Kanlar içinde yatıyordun; ama yüzünde bir tebessüm vardı hep. Söyleyemediğin sözcükler kalmıştı dilinde. Neler söyleyecektin kim bilir kelimelerin yetse… 
 

      Sen; Kahraman Ali Çavuş! Gözlerini kapadın güneşin batışıyla birlikte. Güneş bir gün tekrar doğacaktı, sen ise doğmamak üzere batmıştın. İşte o an dünyalar kararmıştı; fakat şunu biliyorduk ki güneşin yokluğunda varlığını nasıl hissediyorsak, senin var olduğunu da öğle hissedecektik; çünkü sen olmasan bile gölgemizin içinde gizlenecek ve bizi gözleyecektin. Bize bıraktığın emaneti nasıl koruduğumuzu gösterecektik biz de sana.

       Sen; Kahraman Ali Çavuş! Ebedi hayata gözlerini açarken, çığlıklar kopmuştu ardından. Geride gözü yaşlı mektuplar bıraktın, mektuplarında ise yarım kalan özlemler… Biz de özlem denizinde alabora olduk sessizliğinin ardından. Kementlenip kaldık, hasretten ötesine geçemedik. Dolunay tütsülendi, Samanyolu matem havasına büründü. Ama senin iradenden büyük gurur duydu doğa. Karanfiller acı dolu hikâyelerini yazmaya başladı; her saniye, her dakika… 
 

       Sen; Kahraman Ali Çavuş! Kasırgaların getirdiği acı dolu sesler, beşikteki bebeklerin ilk figanları oldun. Kuytu gecelerin karanlık dakikaları, depreşen acıların habercisiydin. Ardından kara resimler çizildi, annelerin gözyaşlarıyla sulanan topraklara. Kanlar içindeydin, dinmemişti alnındaki yaran. Toprağın için akıttığın kanlarla destanların yazıldı ve hüzün koktu satırlar buram buram…  
 

       Sen; Kahraman Ali Çavuş! Şimdi kanını dökerek kazandığın toprakta huzur içinde yatıyorsun. Ama ruhun yanıbaşımızda duruyor yine değiştirmeye çalışıyorsun vatanın kaderini. Ben seni göremiyorum… Çarmıha gerilen gözlerim seni görmeye o kadar uzak ki…  
 
      Sen Kahraman Ali Çavuş;! Aslında ölmedin, madden ölsen de manen ölmedin; çünkü şehitler ölmez. Biliyorum ki sen şehit tahtında Bedr’in Aslanları’ylasın…O günden sonra tüm özlem dolu kelimelerim seni buldu. Sessizliğin bileklerimde bakır bilezik oldu, baktıkça elem getiren. Sen benim özlem denizimsin, sandalımda saklanan hayallerime seni özledikçe güç veren. 
 

      Şu anda ise sana mektubumun son satırlarını yazarken gözyaşım mürekkep oldu, mızrabım kalem… 

 Emine KORKMAZ

Hacı Sani Konukoğlu Lisesi

GAZİANTEP
 
 

YARIŞMAMIZDA DERECEYE GİREN DİĞER MEKTUPLARI  OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ